Ξόρκια για αρχάριους
- Πως το έκανες αυτό? Πες μου σε παρακαλώ! Πρέπει να τον δέσω , θα τον χάσω!
- Δεν ξέρω.
- Τι εννοείς δεν ξέρεις?
- Δ Ε Ξ Ε Ρ Ω
- Και τότε πως έπιασε?
- Τυχαία. Ίσως και όχι . Βασικά ναι, επίτηδες το έκανα, μου το είπε η Σεμέλη... είναι κάτι που έκανα μικρή για πλάκα και το έκανε και εκείνη, αλλά μη το διαδώσεις....
Κάπως έτσι η Κίρκη είχε ξεκινήσει να χτίζει τη φυλακή της . Κάπου το καλοκαίρι, ένιωσε αδύναμη, σαν να της πήραν την ενέργεια και να την χτύπησαν πολύ άσχημα. Βάδιζε σε πολύ επικίνδυνο μονοπάτι και το ήξερε. Έπαιζε με τη Φωτιά γιατί νόμιζε πως κατείχε το Νερό. Ξεχνούσε πως ήταν στο μοναδικό μέρος που όλοι οι νόμοι της Φύσης καταρρίπτονται ...
Τα μάτια του θνητού ήταν γεμάτα λαγνεία και ανυπομονησία . Τα χέρια του μπερδεμένα και τα πόδια του δεμένα. Το σώμα όλο ζύγιζε ξαφνικά το διπλάσιο. Δεν μπορούσε να σηκωθεί απο την καρέκλα του . Τον είδε και κατάλαβε αμέσως πως αυτό είναι το πρόσωπο της Φωτιάς. Τον είχε γεννήσει αυτός ο τόπος, τον είχε χρίσει κάποια ανώτερη δύναμη. Ήταν όμως πολύ ατίθασος, ανώριμος. Είχε αναλωθεί πολύ σε άσχετα και κουραστικά θέματα, είχε χτίσει ολόκληρο καβούκι , διψούσε όμως για τρυφερότητα.
Τα μάτια του θνητού ζητούσαν την αλληλο-υποταγή , το άγγιγμα που φέρνει δάκρυα , το φιλί που σε ζαλίζει σαν φαρμάκι. Ζητούσαν την Κίρκη.
Εκείνη πήρε ένα ποτήρι κρασί με βοτάνι, να καθαρίσει το μυαλό της να μην τον σκέφτεται. Αλλά έχασε το μέτρημα και ξαφνικά άκουσε μια φωνούλα να την καθοδηγεί εκεί.
Προσπάθησε και αντιστάθηκε. Η καρδιά του θνητού ήταν δοσμένη αλλού. Όχι ολοκληρωτικά , αλλά αρκετά σοβαρά. Η Κίρκη τον σκεφτόταν μέρα-νύχτα . Μήπως έπρεπε να υποκύψει τότε? Ποιός ξέρει?
Τότε νευρίασε. Προσπάθησε να τον δέσει. ''Όσα μακριά μετράς χιλιόμετρα, τόσες φορές να με σκέφτεσαι τη μέρα...''
Και έπιασε. Την αναζητάει κάπου-κάπου . Ακόμα και τώρα, μακριά που είναι.
- Γιατί το έκανες αυτό ? Την άλλη γυναίκα δεν τη σκέφτηκες?
- Όχι. Εκεί θα γυρίζει. Του χρειαζόταν τιμωρία , δε νομίζεις?
- Γιατί δεν σε διάλεξε?
- Όχι φυσικά.
- Τότε?
- Γιατί με έκανε να ποθήσω τόσο πολύ έναν θνητό . Εξαιτίας του κόντεψα να χάσω τα λογικά μου. Να θελήσω πράγματα ανύπαρκτα και αδύνατα. Να τσαλαπατήσω τον εγωισμό μου και να περπατήσει πάνω του με ασφάλεια. Εγώ δεν κάνω τέτοια . Τελείωσαν τα μονόπλευρα ''δωράκια'' φίλη. Είδες τι έπαθε ο προηγούμενος...
- Εκείνον δεν τον θέλησες τόσο πολύ, αλλά τώρα πονάει. Γιατί?
- Γιατί νόμισε πως η καλοσύνη είναι αδυναμία και είπε να παίξει λίγο μήπως γεμίσει την άδεια του ζωή. ήταν γεμάτος μεγαλομανία και οκνηρία. Τον έκανα να πιστέψει πως δεν ζω χωρίς αυτόν και μετά απλά αδιαφόρησα τόσο που τώρα αμφισβητεί την ίδια του την ύπαρξη. Ζει στη δυστυχία γιατί με αμφισβήτησε ως γυναίκα και φυσικά ως δύναμη.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου