Η φύση των θνητών

- '' Ό,τι ήθελα , ό,τι ονειρευόμουν πάντα, όλα. Τα πετύχαινα μέχρι να πεις κύμινο . Στον έλεγχο δεν με έπιανε καμία. Και είναι τόσο αστείο, Κίρκη... Δεν καταλάβαινα για χρόνια τις δυνάμεις μου. Όλες, ακόμη και εγώ, νομίζαμε πως απλά είμαι πολύ όμορφη, πολύ κουλ ή πολύ τυχερή! Δεν ήταν έτσι φυσικά. Εσύ γιατί δεν δοκιμάζεις;''

- ''Ξέρεις, δεν θέλω να κουβαλάω τέτοια ευθύνη πάνω μου. Φοβάμαι. Οι γιαγιάδες μας έπαιζαν στην κυριολεξία με αυτά τα πράγματα. Έκανα ξόρκια με ένα κλωνάρι χαμομήλι και λίγη κανέλα... Δεν ήθελα να ξέρω πως δεν προσπάθησα, δεν ήθελα να ξέρω πως τον ελέγχω να με αγαπήσει. Τους άφηνα την επιλογή. Απλά, αυτή η επιλογή, δεν ήμουν εγώ. Έχω θυμώσει πολλές φορές, έχω κλάψει, έχω ξεσπάσει τόσο που απλά έσπαγαν πράγματα δίπλα μου χωρίς να το καταλάβω. Τέτοια είναι η δύναμη, δεν μπορώ να τα βάλω μαζί της...''

- '' Κίρκη, θέλω τη βοήθειά σου. Ο θνητός με ξέχασε, έπεσα στην παγίδα και δέθηκα. Με ελέγχει πια!''

- ''Σεμέλη, δεν θέλω πάλι μπελάδες, θέλω να περάσω ήσυχες μέρες. Δέξου το : Δεν έχουμε πια τον έλεγχο.''

- ''Σε γεμίζει λοιπόν να ξέρεις πως κοιμάται μαζί της; Την φιλάει, την αγκαλιάζει, την κοιτάζει μέσ'τα μάτια; Σε γεμίζει να μιλάς για αυτόν και να σε ακυρώνουν όλοι; Να παρακαλάς για ένα σημάδι; Για ένα θαύμα πως θα την αφήσει γιατί σε σκέφτεται; Αφού μπορείς να το κάνεις! Πρέπει να υποφέρει ο θνητός, Κίρκη. Πρέπει να καταλάβει πως δεν θα τα έχει όλα:''

'' Νομίζεις δεν με σκέφτεται; Δεν το ξέρω; Δεν τυραννιέται; Θαρρεί πως περνάει καλά και πως τα έχει όλα στα πόδια του, όμως κάθε φορά που κλείνει τα μάτια, βλέπει εμένα. Κάθε φορά που τη φιλάει, βλέπει εμένα. Κάθε φορά που πέφτει στο κρεβάτι γυμνός, νομίζει πως έχει εμένα δίπλα του . Είναι η σύνδεσή μας αυτή, Σεμέλη. Δεν ξεφεύγει. Φυτρώσαμε στον ίδιο τόπο, δεν μπορεί να με αποκόψει. Τί να το κάνω όμως; Αυτή είναι η φύση των θνητών, να βολεύονται , να λένε δεν πειράζει, να μην διεκδικούν, να ξεχνάνε, να προχωράνε, να εκμεταλλεύονται. Αυτό θα κάνουμε και εμείς, αν θέλουμε να γίνουμε φυσιολογικές. ''