Ποιος νοιάζεται για τη Γερμανία ; την Αμερική ; την Ιταλία σας μέσα ;
Δεν με Ενδιαφέρει μια.
Η τιμωρία μου είσαι εσύ, θνητή δύναμη υπεράνθρωπη. Δεν μπορώ να σταματήσω να σε σκέφτομαι. Δεν το αντέχω άλλο.
Όσο και να σε απορρίψω στο μυαλό μου, θα βρεις τρόπο ρε αλήτη και θα πεταχτείς. Δεν το αντέχω. Υποφέρω, τα βάζω με μένα. Εσύ έχεις το κομοδίνο σου , τον πυροσβεστήρα, ανάγκη καμία δεν έχεις.
Γιατί δεν μπορώ να σταματήσω να θάβω τον εαυτό μου? Είσαι καμένο χαρτί και χαμένη υπόθεση.
Μας χωρίζει μια απλή σχολική μέρα και η βολεψάρα σου η τεράστια!
Ίσως είναι στο μυαλό μου όλα. Το βλέμμα σου, το πρόσωπό σου όλο, τα χέρια σου. Τα λόγια σου, το πώς διαβάζεις τη σκέψη μου. Η ανήσυχη αύρα μας και η άβολη αίσθηση που αφήνουμε στον χώρο όταν μιλάμε...
Τι να σε κάνω που κοντεύεις να παντρευτείς? Θα μου τη φέρεις τη θνητή στον τόπο μου και θα εύχομαι να εξαφανιστώ. Θα χάσω το μαγικό μέρος μου, τον "φορτιστή" μου.
Μιλάω, μιλάω κι δεν μου περνάει. Πως γίνεται να είσαι τόσο απαθής?
Τα περνάω μόνη μου τα αδύναμα σημεία μου, εσύ στη φωλιά σου, την πυροσβεστική.
Πως τολμάς να με θυμάσαι κάθε τόσο? Και να αναπνέει η σεξουαλικότητά σου με το ψηφιακό πρόσωπό μου? Όταν της κάνεις έρωτα τί βλέπεις?
Αντέχεις να το παραδεχτείς?
Εγώ να δω πως θα το χωνέψω όλο αυτό το ανώμαλο πανηγυράκι που χτίζετε και το βαφτίζεται #happiness και #love .
Αλλά κάτι ξέρεις...πως να ξεστομίσεις τη λέξη έρωτας, έχεις μια μικρή τσίπα.
Απέχω μισό έτος από το περσινό φιάσκο. Θυμάσαι? Σιγά μη μας πεις.
Εγώ τα ίδια και εσύ τα γίδια. Το γίδι βασικά. Τι μου φταίει, βασικά?!
Εγώ θα ηλεκτρίζομαι και εσύ θα μου τη συστήσεις, σαν να μην παίζει πρόβλημα.
Αλήτη...
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου