Έχεις κάνει ποτέ το λάθος να κοιτάξεις τον ήλιο απευθείας, χωρίς γυαλιά ήλιου ;
Αν ναι, τότε έχεις νιώσει το διττό συναίσθημα που δημιουργείται όταν κάτι μεγαλόπρεπο, επιβλητικό και μακρινό σε βλάπτει, αλλά δεν διστάζεις να το κοιτάξεις.
"Είσαι ο ήλιος μου"... Μεγάλη κουβέντα να πεις σε κάποιον. Δεν την έχω πει πουθενά. Την έχω σκεφτεί κάμποσες φορές από εκείνη την Τετάρτη του 2017. Πόσες παραλείψεις έπρεπε να κάνεις για να γίνεις ο ήλιος μου ;
Ο ήλιος είναι ζεστός, καυτός. Άλλες φορές σε σώζει, άλλες σε τσακίζει. Αναλόγως την περίσταση και την φτιασιά σου που λέμε εκεί στα ψηλά. Είναι μεγάλος, ατέλειωτος. Δίνει ζωή και στην παίρνει μόλις φύγει. Σηκώνει τα μάτια και σε καρφώνει και τότε χάνεις πάσα ιδέα για την ανωτερότητα. Νιώθεις πιο θνητή και από αυτή που τροχάει τα νύχια της όλη μέρα.
Να δεις τότε που μου χαμογέλασε. Μου μίλησε. Με θυμόταν. Και ας είναι μεγάλος, τρανός, πανέμορφος και δέσμιος σε άλλον πλανήτη. Που πάω χωρίς γυαλιά ;
Αν κοιτάξεις τον ήλιο απευθείας, τυφλώνεσαι. "Χάνεις" την όρασή σου για αρκετό διάστημα. Σου φαίνονται όλα ίδια, βαρετά και κλισέ. Έχουν όλοι την ίδια δομή και την ίδια όψη. Μα πως ;
Αυτά παθαίνεις αν είσαι κόρη της σελήνης. Έχεις να μοιράζεσαι μια θάλασσα με τον ήλιο. Μην ξεχνάς μικρή και θνητή εγγονή μάγισσας, η θάλασσα είναι, στην κυριολεξία, ατελείωτη. Ίσως σε φέρει κοντά του ένα καλοκαίρι, εκείνη την ώρα που ενώνονται ήλιος και σελήνη, σε ροζ, μωβ και πορτοκαλι αποχρώσεις, για να κοιταχτούν για λίγη ώρα οι δύο τους, όσο αλλάζουν βάρδια.
Αν ναι, τότε έχεις νιώσει το διττό συναίσθημα που δημιουργείται όταν κάτι μεγαλόπρεπο, επιβλητικό και μακρινό σε βλάπτει, αλλά δεν διστάζεις να το κοιτάξεις.
"Είσαι ο ήλιος μου"... Μεγάλη κουβέντα να πεις σε κάποιον. Δεν την έχω πει πουθενά. Την έχω σκεφτεί κάμποσες φορές από εκείνη την Τετάρτη του 2017. Πόσες παραλείψεις έπρεπε να κάνεις για να γίνεις ο ήλιος μου ;
Ο ήλιος είναι ζεστός, καυτός. Άλλες φορές σε σώζει, άλλες σε τσακίζει. Αναλόγως την περίσταση και την φτιασιά σου που λέμε εκεί στα ψηλά. Είναι μεγάλος, ατέλειωτος. Δίνει ζωή και στην παίρνει μόλις φύγει. Σηκώνει τα μάτια και σε καρφώνει και τότε χάνεις πάσα ιδέα για την ανωτερότητα. Νιώθεις πιο θνητή και από αυτή που τροχάει τα νύχια της όλη μέρα.
Να δεις τότε που μου χαμογέλασε. Μου μίλησε. Με θυμόταν. Και ας είναι μεγάλος, τρανός, πανέμορφος και δέσμιος σε άλλον πλανήτη. Που πάω χωρίς γυαλιά ;
Αν κοιτάξεις τον ήλιο απευθείας, τυφλώνεσαι. "Χάνεις" την όρασή σου για αρκετό διάστημα. Σου φαίνονται όλα ίδια, βαρετά και κλισέ. Έχουν όλοι την ίδια δομή και την ίδια όψη. Μα πως ;
Αυτά παθαίνεις αν είσαι κόρη της σελήνης. Έχεις να μοιράζεσαι μια θάλασσα με τον ήλιο. Μην ξεχνάς μικρή και θνητή εγγονή μάγισσας, η θάλασσα είναι, στην κυριολεξία, ατελείωτη. Ίσως σε φέρει κοντά του ένα καλοκαίρι, εκείνη την ώρα που ενώνονται ήλιος και σελήνη, σε ροζ, μωβ και πορτοκαλι αποχρώσεις, για να κοιταχτούν για λίγη ώρα οι δύο τους, όσο αλλάζουν βάρδια.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου