Ονειρεύτηκα την εγκυμοσύνη μου. Αστείο. Δεν έχω ούτε ένα υποψήφιο ταίρι και προφανώς κανένα προαίσθημα ζευγαρώματος, τόσο έντονης δέσμευσης. Δεν με βλέπω να ταιριάζω πουθενά.
Έχω εγκαταλείψει κάθε ελπίδα. Βλέπεις, κουβαλάω βαριά κληρονομιά: Τις μάγισσες δεν τις θέλουν, δεν τις αγαπάνε.
Την Κίρκη δεν την τιθασεύεις. Είναι εγώ και είμαι αυτή. Είμαστε ένα άτομο. Έχει δυνάμεις, έχει αδυναμίες. Είναι σκληρή αλλά είναι και πολύ ευαίσθητη. Βασικά είναι τόσο ευαίσθητη που δεν αντέχω να αισθάνομαι άλλο.
Δεν ταιριάζω πουθενά και όμως ακόμα ταιρια-ζω. Ελπίζω ενώ δεν ελπίζω. Δεν ξέρω ποια πλευρά είναι η δική μου και ποια η δική της...
Έχω μείνει παγωμένη να θαυμάζω τον Αδάμ από μακριά. Είμαι εγώ, αυτή ή και οι δύο μας? Γυναίκες, το έχουμε μέσα μας το αίσθημα να αποζητάμε το αδύνατο.
Τα μαλλιά αυτά, μπερδεμένα και επιμελώς τιθασευμένα με κάνουν να θέλω να με σκεπάσουν. Τα μάτια τα αποφασιστικά, γεμάτα φλόγα και πάθος, τα φρύδια τα πυκνά που θυμίζουν τραγούδι του τόπου μου, του τόπου μας Αδάμ, τα ζητάω να με κάψουν. Τα χέρια τα περίτεχνα είναι η μόνη ενδυμασία που αγαπώ να ελπίζω πως θα ντύσουν το γυμνό κορμί μου.
Ελπίζω εγώ για σένα ή η αφελής Κίρκη?
Ποια σε περιμένει? Ποια μεθάει με κρασί να πνίξει τον πόνο της απουσίας σου?
Ποια απουσία, δεν σε είχα ποτέ. Κι όμως αυτά τα μάτια σου δεν τα βγάζω από το μυαλό. Με στοίχειωσαν σοβαρά. Όταν τα σκέφτομαι έχω μια αίσθηση περίεργη, σαν ανατριχίλα... Σκέψου όταν τα αντικρίζω. Έτσι νιώθουν άραγε οι άνθρωποι τον έρωτα?
Δεν το έζησα ποτέ. Αν σε είχα δεν θα έγραφα, κι αν δεν έγραφα δεν θα έπαιρνε σάρκα και οστά ο πόθος μου για σένα. Θα ξεδίψαγε στην αγκαλιά σου την μαρμάρινη.
Έχω εγκαταλείψει κάθε ελπίδα. Βλέπεις, κουβαλάω βαριά κληρονομιά: Τις μάγισσες δεν τις θέλουν, δεν τις αγαπάνε.
Την Κίρκη δεν την τιθασεύεις. Είναι εγώ και είμαι αυτή. Είμαστε ένα άτομο. Έχει δυνάμεις, έχει αδυναμίες. Είναι σκληρή αλλά είναι και πολύ ευαίσθητη. Βασικά είναι τόσο ευαίσθητη που δεν αντέχω να αισθάνομαι άλλο.
Δεν ταιριάζω πουθενά και όμως ακόμα ταιρια-ζω. Ελπίζω ενώ δεν ελπίζω. Δεν ξέρω ποια πλευρά είναι η δική μου και ποια η δική της...
Έχω μείνει παγωμένη να θαυμάζω τον Αδάμ από μακριά. Είμαι εγώ, αυτή ή και οι δύο μας? Γυναίκες, το έχουμε μέσα μας το αίσθημα να αποζητάμε το αδύνατο.
Τα μαλλιά αυτά, μπερδεμένα και επιμελώς τιθασευμένα με κάνουν να θέλω να με σκεπάσουν. Τα μάτια τα αποφασιστικά, γεμάτα φλόγα και πάθος, τα φρύδια τα πυκνά που θυμίζουν τραγούδι του τόπου μου, του τόπου μας Αδάμ, τα ζητάω να με κάψουν. Τα χέρια τα περίτεχνα είναι η μόνη ενδυμασία που αγαπώ να ελπίζω πως θα ντύσουν το γυμνό κορμί μου.
Ελπίζω εγώ για σένα ή η αφελής Κίρκη?
Ποια σε περιμένει? Ποια μεθάει με κρασί να πνίξει τον πόνο της απουσίας σου?
Ποια απουσία, δεν σε είχα ποτέ. Κι όμως αυτά τα μάτια σου δεν τα βγάζω από το μυαλό. Με στοίχειωσαν σοβαρά. Όταν τα σκέφτομαι έχω μια αίσθηση περίεργη, σαν ανατριχίλα... Σκέψου όταν τα αντικρίζω. Έτσι νιώθουν άραγε οι άνθρωποι τον έρωτα?
Δεν το έζησα ποτέ. Αν σε είχα δεν θα έγραφα, κι αν δεν έγραφα δεν θα έπαιρνε σάρκα και οστά ο πόθος μου για σένα. Θα ξεδίψαγε στην αγκαλιά σου την μαρμάρινη.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου