6 και όχι 7

Έχασα για 1. Για έναν αριθμό, ένα ψηφίο, ένα μήνα, ένα χρόνο.
Είναι σχετικό. Ο χρόνος είναι σχετικός. Και εφόσον απαρτίζεται από αριθμούς, με αγχώνει και με μουδιάζει. Μου δίνει αυτή την αίσθηση της ανημποριάς και του νεύρου, της αγανάκτησης και της ανυπομονησίας.
Στον αριθμό 6. Τόσο κοντά στο 7, κι όμως... στο 6 μένω εγώ. Μου θυμίζει μικρή αλληγορία, μικρογραφία της ζωής μου. Έχεις αυτό που θες, σχεδόν. Το έχει και δεν το έχεις μαζί. Είναι τόσο άθλιο το παιχνιδάκι αυτό. Καλύτερα να μην το είχα καθόλου, να μην το είχα δει, να μην το ήθελα ποτέ. Όχι να το έχω σχεδόν. Σαν να με έκοψε κάποιος αλαζόνας, εγωπαθής, δεξιοφαντασμένος από μάθημα σε ελληνικό πανεπιστήμιο με 4. Κόψε με με 2 ρε αλήτη.
Όταν φτάνεις κοντά στον στόχο σου, αλλά το γραμμένο σου λέει "όχι πουλάκι μου, ούτε αυτό θα το έχεις", καλύτερα να το χάσεις για 2, όχι για 1.
Και τι ψυχαναγκασμός! Κάποτε εμένα στο 25. Υπέροχο έτσι?
Όλα γίνονται λέει για κάποιον λόγο. Άλλαξα τη ζωή μου σε ένα καλοκαίρι, πίσω στο μακρινό '16 (κι άλλα όμορφα ψηφία) και είδα τη ζωή να μου ανοίγει τα χέρια διάπλατα, για αγκαλιά, χωρίς να μπορώ να τη φτάσω. Σαν να κόλλησαν τα πόδια μου στο έδαφος.
"Εσύ σαμποτάρεις τη ζωή σου", μου είπε η αγαπημένη μου θεά-μητέρα. Όχι μανούλα μου, εκείνη με παίζει, μάλλον της αρέσει αυτή η "μαγεμένη" θλίψη που εκπέμπω όταν είμαι μονόπλευρα ερωτευμένη. Λες και δεν μπορεί να συνεχίσει η άλλη η μαμά μας, η Γη, να γυρίζει αλλιώς. Λες και τα δάκρυά μου γίνονται μπόρα που ποτίζει τον καμένο μας τόπο και κλείνει τις πληγές της. Αν κάνω τέτοιο καλό, ας πονάω για να ζει και ο τόπος μας καλά.
Υπερβάλλω πάλι. Κοίτα να δεις και κάτσε να ακούσεις: τι να το κάνω το πάθος δεν ξέρω. Νομίζω ότι έχει αρχίσει και πονάει τα κύτταρά μου.
Βλέπω ψιχάλες, ενώ πίνω αίμα ιερό από σταφύλια και αγναντεύω το δρομάκι. Με αγαπάει η μαμά Φύση και μου δείχνει συμπαράσταση. Αν λοιπόν κάποιος διαβάζει αυτά που γράφω, ας φέρει αυτό το ασάλευτο κορμί σε μένα. Έχω βαρεθεί να το περιμένω να φανεί στο δρομάκι και να περπατάει θυμωμένο και σκεπτικό. Θέλω απλά να προσπαθήσω να τυλίξω τα μικρά μου χέρια πάνω του και να μείνω εκεί. Θέλω να μετρήσω κάθε βλεφαρίδα που με τραβάει σαν λάσο, κάθε μπούκλα που θυμίζει αρχαίο Έλληνα θεό και κάθε φλέβα που παραπονιέται πάνω του. Είχα ξανανιώσει δυνατά, ήμουν πολύ ερωτευμένη κάποτε με ένα παιδί που κουβαλούσε ένα μυαλό μεγαλοφυές, ένα πρόσωπο Αγγελικό και ένα κορμί άψυχο. Αυτό που αισθάνομαι από τότε που αντίκρισα τον Αδάμ είναι καθαρός και διακαής πόθος. Σεβασμός και δέος, αναστάτωση και προσκυνητό. Γεννήθηκε άραγε άλλος άνθρωπος τέτοιος πάνω σε αυτή την καμένη χώρα?
Πίνω μια γουλιά και κοιτάω απέναντι, τα φώτα που τρεμοπαίζουν και τα ζευγάρια από ανθρώπους τζάμια να μπαίνουν στο κτήριο. Ματαιότητα για τον έρωτα και σήμερα. Κακή μέρα για το πάθος και σήμερα. Για ακόμη μια μέρα μας πατάει κάτω η πλήξη. Που είσαι? Έβγαλαν κριθαράκι τα μάτια μου που δεν σε βλέπουν.