Άργησα, αλλά τελικά τον πήρα τον δρόμο προς τη γνώριμη γειτονιά. Δεν με κρατούσε το σπίτι, ούτε η θεά μιας ξεχασμένης εποχής. Τώρα που είναι όλα αβέβαια και εγώ μονίμως άβο(υ)λη, έπρεπε να πιαστώ από κάτι στέρεο και όχι μεταβαλλόμενο. Τι πιο σταθερό (μα τι ειρωνικό θεέ μου!!!) από τα μέσα μου?
Παίρνω τον γνωστό τον δρόμο και φτάνω στο λημέρι του Μεγάλου Κάπα. Ο Μεγάλος,(ο οποίος ουδεμία σχέση έχει με τον εκάστοτε μιστερ-μπιγκ της εκάστοτε-γουοναμπι-Καρης) που λέτε, είναι ένα πρόσωπο γνωριμο, γοητευτικό και μυστήριο. Είναι ο τύπος που επί 6 χρόνια αντικρίζω και μια ωραία μέρα αποφασίζει να μου "την πέσει" διαδικτυακά, χωρίς επιτυχία. Είναι παιδαράς, αλλά κάτι μεταξύ μας δεν κόλλησε. Μια σεξουαλική χημεία υπήρχε και υπάρχει. Αλλά είναι τόσο γυναίκας που σιγά μην έχανε χρόνο να με ρίξει. Βρίσκει αυτός, δεν έχει ανάγκη. Με έκανε φιλενάδα του.
Δίνουμε μια αγκαλιά και 5-6 σταυρωτά φιλιά, λέμε κάτι γενικά νέα και φεύγω. Δεν με κρατάνε τα πόδια μου και φυσικά προσποιούμαι την άνετη, φτεροπόδαρη. Πάμε στο ταχυφαγείο να δω τον Αδάμ. Έχω να τον δω δύο μήνες και κάτι μέρες.
Όπως το φαντάστηκα. Ο Αδάμ δεν είναι εκεί. Ο Παράδεισος έμεινε άδειος. Τι σημαίνει άραγε αυτό?
Σημαίνει όντως κάτι?
Είναι η τρίτη και τελευταία (φαρμακερή) μου ευκαιρία να τον ψάχνω σε όλη την πόλη?
Μήπως παραήμουν τυχερή και αυτός παραήταν προβλέψιμος τις δύο προηγούμενες?
Και αν τον ανακαλύψω, τι θα αλλάξει? Τι κατάφερα έναν ολόκληρο χρόνο τώρα?
Οι παλιές δασκάλες έλεγαν "ο,τι είναι να γίνει, θα γίνει". Ποιες είμαστε εμείς για να πάμε κόντρα?
Που να πιστέψω τώρα που έχασα την πίστη και το μπανιστήρι μου? Θα'θελα να είναι μόνο ένα μπανιστήρι... Βλέπεις ξεροσταλιάζω στο μπαλκόνι, περιμένοντας να φανεί η φιγούρα του... Να, όπως τις προάλλες: πέρασε με μια από τις πολλές που ίσως έχει ή αυτή τη μία που ίσως βάφτισε Εύα του και μου κόπηκε η ανάσα. Δεν μπορούσα να ολοκληρώσω το συλλογισμό μου. Βραχυκύκλωμα κανονικότατο...
Παίζει μια ακατανόητη μουσική στο βάθος. Όσο μαστουρώνω με τον καφέ που καίω, αναρωτιέμαι: Που θα με βγάλει όλο αυτό? Είναι άλλος ένας που θα ξεχάσω με το στανιό γιατί έτσι πρέπει, ή θα ζήσουμε κάπου και κάποτε το πάθος που μας αξίζει και καταπιέζουμε?
Πολλά τα ερωτηματικά και εγώ είμαι αλλιώς συνηθισμένη. Αν η Κίρκη προσπαθεί να μου πει κάτι και μου τον στέλνει στα όνειρά μου τότε θα βασανίζομαι καιρό ακόμη. Αν είναι να μη σημαίνει κάτι, τουλάχιστον ας το ρίξουμε έξω στο σκοτεινό υποσυνείδητό μου.
Τ'άκουσες Κίρκη? Στείλε τον Αδάμ μου πίσω, με σεξ και όχι ασπρόρουχα. Ας τον έχω αυτές τις λίγες ώρες πριν τον πρωινό καφέ.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου