Ένας μονόπλευρος έρωτας στα χρόνια της καραντίνας
Πέντε μήνες πέρασαν, χωρίς να καταλάβω. Κρύα και μηχανικά, έγινα μια θνητή μάζα που προσπαθεί να επιβιώσει με 540. Πέντε μήνες χωρίς ήλιο, πέντε μήνες χωρίς να σε δω, πέντε μήνες με σχετική ακρίβεια. Είναι απίστευτο τι μου κάνουν οι αριθμοί που σχετίζονται με τραγούδια της παιδικής μου ηλικίας.
Φορούσες μακρύ ρούχο που κάλυπτε την μεγαλόπρεπη μορφή σου. Περίεργο για σένα, όμορφε ξένε. Έβρεχε και ήμουν πολύ αφηρημένη. Απολάμβανα το νερό και την επικείμενη αργία που ερχόταν. Είχα όμως ένα σφίξιμο στο στήθος, ένα προαίσθημα, δεν έδωσα σημασία. Νόμισα πως είναι η άσβεστη ανάγκη μου να σε ξανασυναντήσω τυχαία.
Τελικά εκείνα τα περιττά λεπτά που καθυστέρησα στη γειτονιά, συνέβαλαν για να βρεθούμε απέναντι, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Θα έπαιρνα όρκο πως με είδες και κοίταξες νευρικά αλλού, καθώς πέρασες μπροστά μου, κοντά μου, αλλά κοίταζες αλλού. Δεν ξέρω γιατί. ίσως ήθελα να έχουμε την ίδια νευρικότητα, ίσως μου φάνηκε.
Τα μάτια σου ξεχώριζαν και πάλι. Σκούρα, όχι σκοτεινά. Έντονα και ανήσυχα, αγχωμένα και σίγουρα. Οι γωνίες του προσώπου σου, τα χείλη σου... Σχεδόν είδα ξεχάσει (θά'θελα)το ύψος σου, τη θωριά σου. Τα μαλλάκια σου και ένα νέο μουσάκι ήταν αυτά που με κράτησαν σε ερευνητικότητα. Μόλις απομακρύνθηκες, ξένε, δεν μπορούσα να σταματήσω τη θνητή μου ταραχή. Με έπιασε κάτι σαν φόβος και γέλιο μαζί, μου κόπηκαν τα πόδια και παράλληλα τα ένιωθα πιο ελαφρά από ποτέ. Τί δύναμη ασκείς πάνω μου;!;
Άσε με να χαθώ σε αυτή την αγκαλιά, τη μεγάλη και στιβαρή τη σοβαρή κι δειλή, που έχει τόση ανάγκη από το δικό μου άγγιγμα. Πες με τρελή, πες με φαντασμένη, είμαι αυτό που ψάχνεις, όσα χρόνια κι αν μας χωρίζουν. Εσύ ίσως και να μην είσαι αυτό που θα με κρατήσει στη φλόγα, να καίγομαι συνειδητά και με πλήρη συγκατάθεση. Ίσως να είσαι ένας από τους πολλούς που θέλησα και η μοίρα δεν μου έφερε, ή από αυτούς τους πολύ κενούς και αδιάφορους. Μα εγώ σε θέλω, εσένα και ό,τι συνεπάγεται με τη σύνδεση. Αν με θέλεις, αν ποτέ καταφέρουμε να ενωθούμε, θα μας αλλάξει την τροχιά, έστω για μια μικρή και ασυνείδητη στιγμή.
Θέλω να αγγίξω τις γωνίες του προσώπου σου και να ζωγραφίσω με τα δάχτυλά μου κάθε σημείο τους, να βρω το κέντρο της ισορροπίας σου και να το ταράξω, με όμορφο τρόπο. Να σπάσει αυτή η σκληράδα, να έχεις ζέστη στα χείλη κάθε μέρα. Κι εγώ να λούζομαι από το φως σου. Να δημιουργώ το γέλιο σου και εσύ το δικό μου. Να σε θαυμάζω, σαν να μη μπορώ να σε φτάσω, αλλά να σε έχω και να με έχεις, εγωιστικά και απόλυτα. Αν καπνίζεις, θέλω να ρουφήξω από τ στόμα τον καπνό σου, επειδή είναι δικός σου. Το όμορφό σου σώμα θέλω να καθορίζει τη ζωή μου, να την ελέγχει με μη παρεμβατικό τρόπο. Να είναι επιλογή μου. Να με ζηλεύεις και εγώ να σε ζηλεύω χωρίς να αρρωσταίνω.
Αν είναι όλα προδιαγεγραμμένα, αν κάποια πράγματα τα καθορίζει η τύχη, τότε δεν θα σε έχω, η τύχη δεν είναι φίλη μου. Αν εμείς οι δύο φιληθούμε ποτέ, θα κλάψω και θα γελάσω μαζί. Είναι αυτό το συναίσθημα που το σώμα δεν αντέχει και το ''φτύνει''. Το βίωσα μόνο μια φορά και από τότε το αισθάνθηκα μόνο κοιτώντας σε. Αν σκεφτώ λογικά, πάει να πει πως είμαι τρελή. Αν απλά νίωσω την ανάγκη μου, τότε θα δω πάλι το πρόσωπό σου. Έπρεπε να αδειάσει κυριολεκτικά η πόλη για να σε ξαναδώ...
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου