Τι να με φοβίσει εμένα που έχω πεθάνει και έχω αναγεννηθεί από τα σπασμένα και ασυνάρτητα κομμάτια που κουβαλούσα?
Τίποτα. Έτσι νόμιζα δηλαδή, μέχρι πρόσφατα.
Το αστείο με τη σιγουριά είναι πως αποτελεί εισιτήριο για ένα ταξιδάκι απίστευτα περίεργο, εθιστικό και χαιρέκακο, που ως προορισμό έχει μια κατάσταση που σε διαψεύδει καταλυτικά.
Όλα ξεκίνησαν με αυτή την ριμάδα την αναγέννηση. Για να αντέξω τη διαδικασία, βασίστηκα στη μοίρα και στους νόμους της έλξης. Βλέπεις, όταν έχεις σκοτάδι, ψάχνεις απεγνωσμένα το φως, θέλεις να πιστέψεις και να ελπίζεις για αυτά τα "καλύτερα που έρχονται"...
Αφού έγινα ένα με το σύμπαν, φερόμουν και περιφερόμουν λες και κατανάλωνα παραισθησιογόνες ουσίες κάθε μέρα, κάποια στιγμή ένιωσε η καρδιά έτοιμη να πάει παρακάτω.
Ωραίες οι σαρκικές αναζητήσεις με ενδιαφέροντες ανθρώπους, πολύ έντονες και γεμάτες επιβεβαίωση. Πρώτη φορά ένιωσα πληρότητα με πράγματα τόσο εφήμερα. Όμως η μοίρα μου η καλή, είχε αλλά σχέδια για μένα.
Ως μάγισσα, είχα σεβαστεί το γεγονός πως κανένας θνητός δεν πρόκειται να με αγαπήσει και να μου ανταποδώσει τον έρωτα που μπορώ να παράξω. Για κάποιο λόγο, η ουράνια συμφωνία με τιμώρησε. Ακόμα δεν ξέρω γιατί, αλλά με τιμώρησε.
Τιμωρία, ίσως η ύστατη, είναι να ερωτεύεσαι μόνη. Έτσι και έγινε: Γνώρισα το αγόρι του Δάσους πολύ μοιραία. Γίναμε αχώριστοι, φίλοι θα έλεγες, αλλά τον όρο δεν τον αποδέχεται ούτε ο ίδιος. Ύστερα από ζωές που μέτρησα και ενέργειες που μοιραστήκαμε, ο έρωτας αυτός έμεινε σε ένα φιλί.
Δεν προχωράει μέσα του. Δεν με ζητάει, δεν του λείπω. Εγώ εκεί που ανέβηκα, κάθε μέρα πέθαινα μόνη μου. Κατέβηκα από το φρούριο, πήγα να τον βρω. Θα αγαπιόμαστε πολύ, για πάντα, σε άλλη συνθήκη του είπα. Μόνο πλατωνικοί συνέταιροι. Πως το μαζεύω τώρα? Πως θα δεχτώ πως πρέπει να κλείσω την καρδιά μου τόσο πολύ?
Εκεί είναι που ακούς τα συνηθισμένα: "Ο, τι είναι να γίνει, θα γίνει, δεν ήταν γραφτό σας". Δεν μπορώ να το δεχτώ εγώ σου λέω. Είναι σαν να απαρνούμαι τη θρησκεία μου. Σαν να πετάω όλα μου τα πιστεύω στη θάλασσα.
Μείναμε παρέα, εγώ ψηλά και αυτός ακόμα πιο ψηλά. Η μοίρα παίζει πάλι παιχνίδια. Μας έφερε ξανά κοντά, σε άλλη συνθήκη. Αυτός πάλι τρέχει να ξεφύγει. Θα γυρίσει και μετά θα τρέχω εγώ. Ένα ασυνάρτητο κυνηγητό, μόνο με θύματα.
Χάνω την ελπίδα για τον έρωτα, μιας και για μένα είναι κάτι σπάνιο και εύθραυστο. "Θα βρεις άλλον" μου φυτεύουν κάθε μέρα, επειδή με αγαπάνε και έχουν πίστη. Δεν θα βρω. Οι μάγισσες είναι καταραμένες μόνο να δίνουν και να προσφέρουν. Η δύναμη συνεπάγεται της ευθύνης. Πως το έπαθα αυτό?
Χάνω την πίστη μου στη μοίρα και στο σύμπαν. Αισθάνομαι να αποδυναμώνομαι. Πως έγινε αυτό? Πολλά ερωτηματικά... Το αγόρι του Δάσους δεν είναι θνητό. Είναι ένα πλάσμα απόκοσμο, υπέροχο και μυστήριο. Είναι ένας Δρυΐδης, ανώριμος και παντοδύναμος. Με παρέσυρε σε ένα παραμύθι έρωτος με κακό τέλος. Αυτά τα πλάσματα σε τραβάνε κοντά τους και μετά σαν αερικά που είναι εξαφανίζονται. Ζούνε μαζί σου, στον υλικό και στον πνευματικό κόσμο. Όμως παραλείπουν να σου εξηγήσουν πώς ζούνε και σε έναν τρίτο, μόνα και μπερδεμένα. Εκεί είναι που μετατρέπουν όλο τους το φως σε σκοτάδι, είναι καταδικασμένα να το κάνουν. Για να ξεκλειδώσεις ένα τέτοιο πλάσμα και να δεις το φως σε όλο του το μεγαλείο, απαιτεί μεγάλη υπομονή, μαζί με αίμα.
Εγώ νόμιζα πως το έκανα. Όπως μου αποκάλυψε το κατάφερα εν μέρη, αλλά τελικά έχασα τη μάχη, βγαίνοντας από το δάσος. Βλέπεις, στο δάσος και μόνο γίνονται θαύματα.
Στο δάσος είδαμε ο ένας τον άλλον και η ενέργειές μας συντονίστηκαν σε έναν κύκλο. Οι ενέργειες των ανθρώπων συνυπάρχουν σε έναν μεγάλο κύκλο που μέσα του κλείνει δύο ξεχωριστούς, μικρότερους. Όταν δύο άνθρωποι επικοινωνούν σε ένα βαθύτερο επίπεδο, οι μικροί κύκλοι μπλέκονται, σαν δακτύλιοι. Η ενέργεια ρέει ως χρυσό φως στους δύο μικρούς κύκλους και παράλληλα στον μεγαλύτερο.
Εμείς ξεκινήσαμε έτσι ακριβώς, όμως μετά από κάποια αιωνιότητα που έχασα στο μέτρημα, γίναμε ένας μεγάλος κύκλος, δεν ξεχωρίζεις ποιος είναι ποιος. Οποίος έβαλε τον κύκλο, συνειδητά δεν ήθελε να ξεχωρίσει που αρχίζει και που τελειώνει ο καθένας μας, παρά μόνο χόρευε, χωρίς μουσική. Μεθούσαμε χωρίς κρασί και ερωτευόμασταν ξανά και ξανά, χωρίς σάρκα και οστά.
Αλλάζω συνθήκη, με τα μάτια στεγνά γιατί δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτό το πλάσμα. Ίσως ούτε αυτό χωρίς εμένα. Ελπίζω πως τίποτα δεν μένει απόλυτο και πως οι δυνάμεις εξελίσσονται μέσα και έξω μας. Περιμένω να ανθίσουμε, κι άλλο, μαζί και χώρια.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου