Sui generis - Πάντα στο μεσοδιάστημα

sui generis

 ...που «ανήκει στο δικό του γένος», αποτελεί «χωριστό είδος», εκκεντρικός, που λειτουργεί κοινωνικά με ατομικές αρχές, αυτόνομα, χωρίς φαινομενικά ή και ουσιαστικά να έχει ιδιαίτερες ομοιότητες με τους άλλους στη νοοτροπία και τη συμπεριφορά.

Μια κατηγορία από μόνη σου/Αυτή που δεν σου μοιάζει 

 Όταν μοιάζεις και νιώθεις γυναίκα, αλλά δεν σε εκφράζουν, ούτε σε εμπνέουν άλλες γυναίκες με τις απόψεις και τις συμπεριφορές τους.

Όταν λέγεσαι πάνω απ’όλα άνθρωπος, αλλά δεν μπορείς να ερμηνεύσεις τη σκοτεινιά, την απάθεια και την εγωπάθειά τους.

Όταν γράφεις με το δεξί χέρι, αλλά όλα τα άλλα τα κάνεις με το αριστερό.

Όταν η ερωτική σου προτίμηση είναι περιοριστικά ετεροφυλόφιλη, σε μετατρέπει έρμαιο των πολύπλοκων καταστάσεων των ανδρών και ενώ σε γοητεύουν με όλους τους τρόπους, δεν τους αντέχεις, ούτε θέλεις να προσπαθήσεις για αυτούς.

Όταν έχεις σιχαθεί την επαρχία γιατί μια ζωή σε πλήγωνε, σε έκανε να αισθάνεσαι παρίας και ‘’εκτός πραγματικότητας’’, αλλά δεν σε εκφράζει ούτε η μεγάλη πόλη.

Όταν έχεις γεννηθεί καλλιτέχνης, μαθαίνεις ότι η τέχνη δεν έχει κανόνες και όρια αλλά στα επιβάλλουν εξ απαλών ονύχων, οπότε καταλήγεις σε μια συμβατική δουλειά.

Όταν σε προσβάλλουν, σε περιορίζουν και σε φυλακίζουν οι κανόνες, αλλά μαθαίνεις να υπάρχεις μέσα σε αυτούς.

Για όλες εκείνες τις φορές που αισθάνθηκες αυτιστικά υπέροχο πλάσμα, όπως όλοι εκείνοι οι άνθρωποι που ανήκουν στο φάσμα, αλλά ο ψυχολόγος σου επιμένει ότι δεν σε εκφράζει.

Όταν είσαι της προόδου και της εξέλιξης, αλλά ντρέπεσαι για την εποχή σου και το μυαλό ονειροπολεί μια εποχή που δεν έζησε.

Όταν θέλεις να δίνεις το κορμί εκεί που διαλέγεις και όχι εκεί που τυχαίνει να σε διαλέγουν.

Όταν επιθυμείς να μοιραστείς την ψυχή και το πνεύμα σου αλλά δεν συγχρονίζονται με τίποτα οι πτώσεις του ρήματος ‘’θέλω-θέλεις-θέλουμε’’.

Όταν δεν είχες ποτέ σχέση, ενώ δεν έδιωξες κανέναν ηθελημένα από κοντά σου.

Όταν εύχεσαι καθημερινά να πέσει το ίντερνετ και να καταστραφούν τα κινητά, αλλά δεν ξεκολλάς από το δικό σου.

Όταν συμφωνείς με πολλούς ανθρώπους, ‘’αλλά’’…

Για όλες τις φορές που κανείς δεν σε καταλαβαίνει αλλά εσύ νιώθεις τ@ πάντ@ στο 100%.

Και για εκείνες τις ανεπανάληπτες φορές που η κουραστική υπερευαισθησία έδωσε βήμα στην απόλυτη σκληρότητα.

Όταν είσαι πολύ λογικός άνθρωπος, αλλά εκ γενετής μάγισσα.

Όταν ξέρεις τι θα συμβεί, αλλά το μυαλό σου σε πείθει για το ακριβώς αντίθετο.

Όταν φοβάσαι τον θάνατο, αλλά ξεχνάς να ζεις.

Όταν δουλεύεις υπερβολικά για να μη σου λείπει κανένας, αλλά λυπάσαι που δεν σε προσεγγίζει κανείς.

Όταν θυμάσαι πως μερικά χαρίσματα στα κληροδότησε ο πατέρας σου, ο ίδιος άνθρωπος που σου ρίζωσε αμφιβολία για σένα και φοβία για όλους τους άλλους.

Όταν καταλαβαίνεις ότι είσαι μια πιο τσαμπουκαλεμένη έκδοση της μητέρας σου που πάει πακέτο με φως και αγάπη, αλλά ταυτόχρονα έχεις και τη σκοτεινή, πανίσχυρη πλευρά της πεθεράς της.

Όταν δεν έχεις τι να την κάνεις αυτή την αγάπη που κουβαλάς και την αποβάλλεις με διάχυτο σαρκασμό.

Για όλες τις φορές που ήσουν ανοιχτό βιβλίο, αλλά οι αναγνώστες δεν έπιασαν τα κρυμμένα νοήματα.

Και φυσικά για κάθε φορά που κοίταξα ένα ερωτικό ενδιαφέρον στα μάτια, φιλικά με στοργή, ενώ συνυπάρχουν η οργή και η κατάρα μέσα μου.

Όταν τρέμεις σε κάθε καθυστέρηση, αλλά ονειρεύεσαι ένα παιδί χωρίς πατέρα.

Όταν δεν πιστεύεις στους άνδρες και τις σχέσεις, αλλά κρυφοκαίει ο Ένας κάπου υποσυνείδητα.

Όταν σε σκέφτομαι πονηρά και λυπάμαι που δεν είμαι μαζί σου αλλά δεν θα ήθελα ποτέ να υποπέσω στο λάθος του να είμαι μαζί σου

Για όλ@ όσ@ δεν μπορούν να υπάρξουν σε καμία κατηγορία, αλλά κάπως μπορούν κιόλας.