12.2.24
Κάθε φορά που έρχομαι αντιμέτωπη με όποιον και ότι αφορά την ιστορία αυτή θα ήθελα να μην ήμουνα εγώ.
Πλήρης αυταπάρνηση που πηγάζει από την αυτοκύρωση και την αυτοαναίρεση.
Στην εποχή του αγάπα τον εαυτό σου θα ήθελα να μην ήμουνα εγώ. Με μισώ για πολλούς λόγους, ίσως λίγο περισσότερο κάθε φορά που πονάνε τα σπλάχνα μου για σένα.
Κάθε φορά που γίνεται μία αναφορά σε σένα θα ήθελα να μην ήμουνα εγώ. Σφίγγω τα δόντια και καταπίνω μια οργή που κανείς δεν ξέρει αν βγαίνει ποτέ από μέσα μου.
Κάθε φορά που βλέπω εκείνη και την ακούω να μιλάει για σένα, ήθελα να μην ήμουνα εγώ. Στάζει μέλι από κάθε οπή και σχισμή του σώματός της, γελάνε τα μάτια της και λάμπουν τα μαλλιά της, επειδή της αγαπάς τόσο πολύ.
Κάθε φορά που σε φέρνω στη σκέψη θα ήθελα να μην ήμουνα εγώ. Νιώθω πιο παράφρων και από τον τελευταίο εγκλεισμένο, πιο αβοήθητη από κάθε ξεχασμένο.
Δεν θα ήθελα να ήμουν άλλη, αλλά ταυτόχρονα ούτε αυτή που είμαι τώρα. Μια θεωρητική λοβοτομή θα με έβγαζε από το χρόνιο αδιέξοδο, αυτή την συναισθηματική παλινωδία που δεν κατάφερα να σωπάσω.
Είναι περίεργο γιατί πολλά χρόνια τώρα χτίζω αυτό που έχω γίνει εκτός από ένα τεράστιο μελανό σημείο: Εσένα. Εσένα που κερνούσες τη σκέψη και τη φαντασία μου μόνο πόνο και ερωτηματικά. "Γιατί να μην είμαι εγώ αυτή, γιατί με εμένα δεν μπόρεσε;"
Η ύπαρξή σου με κάνει να αμφιταλαντεύομαι.
Αμφισβητώ την κριτική μου ικανότητα και την πνευματική μου διαύγεια. Και ταυτόχρονα δεν αμφισβητώ τίποτα, είμαι περήφανα τρελή.
Είναι πολλά τα χρόνια και εγώ έχω ξεμείνει από δικαιολογίες.
Παιδικά τραύματα, κακές σχέσεις, και από τις δύο πλευρές. Μέχρι που η μοίρα μας έφερε πολύ κοντά, όσο πιο κοντά μας έφερνε όμως, τόσο πιο μακριά εσύ έτρεχες από εμένα.
Θα ήθελα να μην ήμουνα εγώ κάθε φορά που κοιτάζω τις φωτογραφίες. Η φωτογραφίες σου με κάναν πάντα να σε ποθώ από μακριά και κοίτα να δεις τώρα που οι φωτογραφίες εμπεριέχουν εμένα και εσένα μαζί,πολύ κοντά, αλλά ταυτόχρονα συναισθηματομίλια μακριά.
Ποια είναι αυτή που χαμογελάει και αισθάνεται ευτυχία κοντά σου; δεν ειμαι εγώ
Δεν θα μπορούσα να γίνω ποτέ η γυναίκα της ζωή σου γιατί πολύ απλά δεν είσαι εσύ ο άντρας των ονείρων μου.
Εσένα σε γέννησαν οι μεγαλύτεροί μου φόβοι και οι πιο κολασμένοι μου πόθοι.
Είσαι ένα λάθος με σάρκα και οστά το οποίο πονάω που δεν έχω ακόμη γευτεί.
Πάλι αμφισβητώ την πνευματική μου ικανότητα, διαιρωτόμαι μήπως έχω εμμονή με ένα πρόσωπο το οποίο δεν πλησίασα ποτέ ούτε καταλάθος.
Σου έχω κρατήσει το χέρι όχι όπως θα ήθελα
Σε έχω αγκαλιάσει όχι όπως θα ήθελα
Σε έχω φιλήσει σταυρωτά ενώ ένιωθα δεμένη χειροπόδαρα.
Το μόνο που είχα πάντα δικαίωμα να κάνω, όπως εγώ ήθελα, ήταν να σε κοιτάζω.
Η θύμισή σου πάντα πονάει αν και για κάποιον λόγο ξεθημένει.
Όσο πιο ξεκάθαρο έχω το πρόσωπό σου στη σκέψη μου τόσο πιο αδιάφορο μου είναι.
Αλλά και πάλι, με πνίγει η απουσία.
Με πνίγει που υποκρίνομαι πώς είσαι απλά ένας φίλος. Οι τοίχοι του σπιτιού μου δεν με χωράνε γιατί το όνομά σου ακούγεται καθημερινά, σαν ένα τιμωρητικό τραγούδι.
Όπως καταλαβαίνεις, όποιο και αν είσαι εσύ που καταλαβαίνεις και ξέρεις, η φίμωση μου έγινε συνήθεια.
Να μιλήσω σε αγαπημένα πρόσωπα και να πω τι; ότι εδώ και τόσα χρόνια έχω μία εμμονική σκέψη ενός ανθρώπου που δεν μου έχει δώσει ποτέ την ευκαιρία ακουμπήσω το γυμνό του κορμί;
Πολεμάω κάθε μέρα με εμένα και νικάς εσύ.
Είσαι όλα αυτά που απεχθάνομαι. Όσο και να σε σκεφτώ δεν καταλήγω ποτέ αν είσαι έρωτας, εμμονή ή μια καψούρα χρόνια.
Μου βγάζεις τον χειρότερο μου εαυτό. Μία πλευρά που δεν γνώριζα ότι μπορώ να έχω.
Ο εγωισμός με κατακλύζει. Δεν θα μάθω ποτέ αν με σκέφτηκες έστω λίγο.
Αν άκουσες κάποιο τραγούδι και με έφερες στη θύμιση.
Ίσως ήρθε η ώρα για την αποδέσμευση της προβληματικής αδελφής ψυχής.
Έχω αρχίσει να ξεμένω από προσπάθειες.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου