Την Αλκυόνη, πριν γίνουμε φίλες, την θαύμαζα πάντα, για τον αέρα της, το στυλ της και τη φωτεινότητά της. Απέπνεε πάντα μια τεράστια σιγουριά, ήξερε πολλά για τους έρωτες και βάδιζε τόσο αυθόρμητα, όσο και σωστά.
Μας συνέδεε μια άτυπη συγγένεια, η οποία συγγένεια δεν είχε να κάνει μήτε με δεσμούς αίματος, μήτε γάμου. ήταν κάτι δικό μας, στο Αγαπημένο μας μέρος. Ήταν αναπόφευκτο να ενωθούμε κάποια στιγμή με τον δικό μας τρόπο.
Όταν ήρθα στη μεγάλη πόλη, εκείνη μόλις γύριζε από έναν εργασιακό και ερωτικό ''παράδεισο'', όπως εμείς νομίζαμε. Αποδείχθηκε Κολαστήριο, γλυκό γιατί παρέμενε ερωτικό, σκληρό γιατί κουβαλούσε το βάρος μιας αέναης προσπάθειας και ενός αλμυρού κόπου. Που λες, δεν απαντούσε στα μηνύματα και στις κλήσεις μου. Με είχε φάει η αγωνία. Δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί, ενώ είχαμε περάσει 5 μέρες στη μεγάλη πόλη πριν εγκατασταθώ μόνιμα, ξαφνικά με είχε βαρεθεί (;), είχε θυμώσει με κάτι (;).
Έχει υιοθετήσει, άθελά της, τόσα από τη μητέρα της, πέρα από μια ομοιότητα φυσιογνωμική. Ήθελα μέσα μου ο λόγος να είναι γονιδιακός, η αεράτη τύπισσα που πάντα θαύμαζα που απλά δεν έχει χρόνο για μένα, γιατί έχει πολλές παρέες και στιγμές αλλού. Να σου όμως που το σαράκι της παράνοιας με σιγοέτρωγε μεθοδικά, και σκέψεις καταστροφικές με είχαν κατακλύσει. Γιατί κάπου εδώ, έχω ξεχάσει να αναφέρω, ίσως επειδή και εγώ η ίδια θέλω να το ξεχάσω, ότι είναι η αδερφή του Αυτού.
Το αστείο είναι ότι τον γνώρισα πριν από' κείνη. Σε όσα παράλληλα σύμπαντα κι αν με βάλεις να διαλέξω μια εκδοχή του αντί εκείνης, θα διαλέγω πάντα εκείνη. Γιατί η σύνδεσή μας είναι ξεκάθαρη και δεν αφορά την αφεντιά του, σε καμία των περιπτώσεων.
Και κάπως έτσι τρέμω ότι ξέρει κάτι, το οτιδήποτε. Μπορεί να μην το πραγματώσαμε, γιατί είναι αυτός που είναι, φοβισμένος και ανίκανος μπροστά μου, ανταγωνιστικός και με τάσεις επιβολής, αλλά υπάρχουν στοιχεία που πάντα θα με αφήνουν φοβισμένη.
Όλο αυτό το διάστημα η πόλη με έχει καταπιεί. Αναλώνομαι σε σώματα κενά, πάθη δυνατά και συνειδήσεις σκόρπιες. Αυτόν δεν τον πολυσκέφτομαι. Το άφησα δεδομένο μέσα μου, δεν τον κατηγόρησα άλλο. Αυτό που ζητάει όλα αυτά τα χρόνια από μένα, είναι να μην αφήσω τη φαντασίωση να σβήσει και αυτός να συνεχίσει να συνάπτει δέσμιους δεσμούς με τα κορίτσια της διπλανής πόρτας.
Του άρκεσε η εικόνα μου με τα καλοκαιρινά και λεπτά υφάσματα, όταν ''καταλάθος'' με έπιασε να κοιμάμαι. που το ξέρω εγώ αυτό; Μα φυσικά και μου το είπε, για να φτιαχτεί, όπως πάντα, μόνος του.
όπως και να'χει, εμένα με έτρωγε μέρες, σαν τον σατανά. Το ένστικτό μου τα είπε όλα, τα αυτιά μου βούιζαν συνέχεια. Ώσπου το μαρτύριο τελείωσε, όταν επικοινώνησε η Αλκυόνη.
Πέρασα από το σπίτι της με τεράστια χαρά, και τη βρήκα με τη Γλωσσού. Γέλια, συζητήσεις, κρασί. Και όπως πάντα αυτός να τηλεφωνεί σε κείνη, α δηλώσει την παρουσία του στον χώρο.
Τη γλύτωσα μέχρι το πρωί. Ξανά τηλέφωνο αυτός σε κείνη, εκείνη πάλι, με πλήρη άγνοια της κατάστασης (ή έτσι νομίζω) τον γείωσε.
- ''Πάμε για ένα καφεδάκι μωρέ, δεν έβρεξε''.
- ''Μεγάλη η χάρη σου, Κίρκη. Πάμε στην παλιά μου γειτονιά''.
Εκεί πάγωσα, ήξερα ότι είναι εκεί.
-''Πάμε''. Άλλωστε πέρασαν τόσες ώρες, σιγά μην είναι εκεί.
Μα και φυσικά δεν ήταν. Οι παλμοί μου έφτασαν ξανά στα κανονικά τους, ξεκίνησα να πίνω τον καφέ μου και να ασχολούμαι με τη Γλωσσού. Ώσπου, πίσω από την πλάτη μου, ένιωσα κάτι και με έπιασε ανατριχίλα. ΄΄Ήταν φυσικά αυτός.
Απο' κείνη την ώρα κενό. Με το ζόρι με κοίταξε, με το ζόρι είπαμε 2 κουβέντες. Κενό.
Με κάλεσε και μένα, ως παρακουμπαράκι της αδερφής του, στο χαλαρό, στο σπίτι του φίλου όπου μαζεύονται και φτύνουν συναισθήματα σε νότες. Ήθελα πολύ να πάω, η Αλκυόνη όχι τόσο.
Ωστόσο ποτέ δεν πήγα. Η Αλκυόνη ποτέ δεν μου έστειλε να πάμε, όπως είχαμε πει. Ίσως το ξέχασε, ίσως βαρέθηκε, ίσως τελικά να μην έχει την άγνοια που θέλω να πιστεύω. Εκείνη πήγε πάντως.
Εμένα το βράδυ μου έκλεισε με έναν οργασμό, που τόσο ένθερμα μου χάρισε ένα αγόρι που πιθανότατα δεν θα ξαναδώ, όπως το αγόρι της προηγούμενης εβδομάδος. Αλλά όλα οκ, οι μάγισσες δεν θα αγαπηθούν. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα λάβουν και θα χαρίσουν αξέχαστα, παθιασμένα και πνευματικά λάγνους οργασμούς...
Κοίτα που μας έφερε η μοίρα μας. Από το Αγαπημένο μας μέρος, να μένουμε τόσο κοντά και τόσο μακριά ταυτόχρονα στη μεγάλη Πόλη. Μου έχεις αποδείξει, με κάθε τρόπο, ότι δεν αξίζεις ούτε το βλέμμα μου ρε φίλε, αλλά έχει έρθει έτσι η ζωή που θα σε βλέπω, θέλω δε θέλω.
Οι μέρες θα με βρουν να παλεύω να σκοτώσω τη σκέψη μου για Αυτόν, που ούτε όνομα δεν του έχω δώσει. Δεν είναι σε καμία περίπτωση ο ένας, η αξία του δεν ξεπερνά μηδενικό ούτως ή άλλως. Σκοτώνοντας μια πλευρά που δεν ήξερα ότι είχα, λοιπόν. Μια ανταγωνιστική, θυμωμένη, εξουθενωτικά και αδιάκοπα φλεγόμενη καύλα. Αυτό, 8 χρόνια μετά, μόνο καλό δεν είναι.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου