Χρόνων Παλινωδία

Όσα χρόνια κι αν μετρώ, όταν σε φέρνω στη σκέψη μου, πάλι θα τα χάνω και θα ξεκινώ από την αρχή.

Βλέπε: Τα μάτια μου στα μάτια σου για καληνύχτα

Ήταν ένα Αυγουστιάτικο βράδυ, σαν όλα τα άλλα του αγαπημένου, Παραδεισένιου τόπου μας. Τότε που μετρούσαμε τις μέρες και τα χιλιόμετρα ώστε να φτάσουμε στον τόπο μας για να ιδωθούμε με αγαπημένα πρόσωπα, να γελάσουμε, να πιούμε, να αγκαλιαστούμε και όλοι μαζί να χορέψουμε στον ίδιο παλμό, χωρίς φοβίες. Εκείνα τα χρόνια πριν τη μεγάλη, φυτευτή Χολέρα της εποχής μας...

Αλλά τι να την κάνω την ανάδρομη...(!?!) Όπως πολύ σωστά έχεις πει και'συ, ή καλύτερα μου έχεις γράψει από εφαρμογές-φυλακές, ήταν "καύλα με την πρώτη ματιά". Ναι, ήταν και είναι .

Μόνο που εσύ τις φυλακές τις έχεις αγκαλιάσει και ζεις μέσα τους. Όταν μετά από τόσα πολλά χρόνια ακορεστης και ασβέστης δίψας, βρεθήκαμε στο ίδιο κέντρο και ακόμα μου δίνεις υποσχέσεις Ένωσης Σαρκικής.

Εσύ μου γράφεις σαν σε οίστρο, άξαφνα φαντασιώσεις και μου τις μεταδίδεις ως υποσχέσεις. Για αυτό λέγονται φαντασιώσεις μωρό μου, λάγνο. Γιατί αποφάσισες να με βαφτίσεις απωθημένο και να με κλείσεις στο ντουλαπάκι των αζητήτων του εγκεφάλου σου.

Είμαι όμως πονηρή και ξεπετιεμαι στις πιο αδύναμες στιγμές σου. Σαν αυτά που αναδύονται στην επιφάνεια, ύστερα από μεγάλες καταιγίδες και πλημμύρες. Εσύ τα έχεις επιλέξει να τα μπλέξεις έτσι. Εγω είμαι εδώ για να θηλάσω τη λατρεία σου για μένα, αυτή τη διεστραμμένη λατρεία που καταντάς, εσύ, παράνοια.

Είσαι τόσο ψηλός και προκλητικός από κοντά. Το πρόσωπό σου είναι γεμάτο υπαινιγμούς αλλά τα λόγια σου είναι στρωτά και βατά. Ωραία αντίθεση. Το μυαλό σου με γδυνει αλλά ο τρόπος σου με κάνει να κρυώνω. Και καπνίζεις νευρικά, με πάθος φέρνεις τα χέρια σου στο πρόσωπο...αυτά τα χέρια που θέλω να με αρπάξουν δυνατά και να μου κομματιάσουν τις αναστολές.

Αναστολές γιατί εσύ τα προκαλείς όλα αυτά τα αμφιθυμικά συναισθήματα. Μοιραστήκαμε μια ανταλλαγή γραπτής και εικονικής συνουσίας, χωρίς καμία ουσία για μένα. Δεν το πραγματώνουμε. Γιατί δειλιάζεις? Έχεις ήδη διαλέξει το επόμενο θύμα του εσωτερικευμένου συμπλέγματος με τη μητέρα σου, που αποκαλείς σχέση και έρωτα? Εγώ το αποκαλώ σύμπλεγμα.

Μου βγάζεις έναν εαυτό που δεν αναγνωρίζω πια. Γεμάτο νεύρα, εγωισμό και μανία. Προσπαθώ να αυτοσυγκεντρωθώ για να σε μαγνητισω τηλεπαθητικά και δεν μπορώ, έχω θυμό. Δεν σταματάω να το θέλω όμως. Και όταν καταφέρνω να το ξεχάσω απλά πάλι θα σε συναντήσω τυχαία ή θα μου στείλεις κάτι πονηρό και θα μπω σε τρυπάκι κακό.

Είσαι τόσο τυχερός που μπορείς και βολεύεσαι και αράζεις σε όποιο κορμί αποφασίσεις να βαφτίσεις σχέση...σε σύγκριση με μένα που έχω μόνο δύο διαθέσεις: obsessed or not interested. Μην ανησυχείς όμως, πάντα θα είσαι σε θέση υπεροχής. Εμένα με υποτάσσουν τα πάθη μου και πάντα θα με ελέγχουν. Επίσης δεν θα αγαπηθω, τις μάγισσες δεν τις αγαπάνε, αυτό είναι το τίμημα.

Καληνύχτα σου αντράκι πορφυρό, εύχομαι το κορμί σου να μην βρίσκει παρηγοριά χωρίς εμένα, να χάσεις το μυαλό σου από τη σκέψη μου. Να με μυρίζεις παντού και στα μάτια όλων των γυναικών να βλέπεις τα δικά μου. Να νιώθεις την ανάσα μου στο αυτί σου και να ανατριχιάζεις, κάθε φορά που θα προσπαθείς να ακούσεις άλλη. Τα στήθη μου να οραματίζεσαι κάθε φορά που κλείνεις τα μάτια για να ξεκουραστείς και η λαγνεία σου για μένα να σε κάνει να ζαλίζεσαι.