Μετράω τις ημέρες. Τις βγάζω κάπου 355. Είναι πανω-κατω 355 μέρες τον χρόνο που κυκλοφορώ ελεύθερη, με μισή καρδιά.
Υπάρχω και λειτουργώ, με μισή καρδιά. Κάνω όσα κάνει ένας κοινός θνητός, αλλά με μισή καρδιά. Πες το κατάρα, ευχή, ποτέ δε κατάλαβα εξάλλου τι είναι, αλλά είναι δικό μου.
Ένα μέρος της καρδιάς μου είναι στο σώμα μου και η άλλη μισή πίσω, στο αγαπημένο μας μέρος. Εκεί με περιμένει να γυρίσω. Εκείνες τις 10 μέρες έχω την καρδιά μου στη θέση της. Τα μάτια μου αλλάζουν χρώμα και η φιγούρα μου γίνεται ελαφρύτερη.
Μερικά κομμάτια από την άλλη μισή τα μοίρασα σε αγαπημένα μου πρόσωπα, που ζούνε μακριά. Έστειλα από ένα ισόποσο κομμάτι της να τους φυλάει.
Και εγώ κράτησα ένα πολύ μικρό μέσα μου, ίσα για να μπορεί να δουλεύει αυτό το θνητό και φθαρμένο σώμα, να συνεχίσω.
Τσακισμένο, πληγωμένο, μοναχικό, αλλά δικό μου. Μετράω τις μέρες...365 μέρες μέχρι να βρω το άλλο μισο της καρδιάς μου... 230... 150... 30...και αρχίζω να ξαναζώ ολόκληρη. Με καλεί κοντά της. Τα κομμάτια τραβάνε σαν μαγνήτες και πόλοι το ένα το αλλο. Εκεί που τα κομμάτια της συμπληρώνονται, εκεί που γελά με δάκρυα και κλαίει με νερό κρυστάλλινο, εκεί που οι παλμοί χτυπούν στο μέτωπο και οι πόνοι δεν υπάρχουν πια. Εκεί που αγάπησε και συνεχίζει να αγαπά ακατάλληλα. Εκεί που μπερδεύεται αλλά δεν αγχώνεται, που ξέρει τον δρόμο για να γυρίσει σπίτι. Σπίτι. Στα πατρογονικά χώματα και τις ρίζες.
Ούτε μισή καρδιά δεν έχω στο σώμα μου. Πως να σε αγαπήσω εσένα Χαρίτων; Εγώ ασπάστηκα το εφήμερο και τις σαρκικές απολαύσεις. Τόσες σήκωνε το μικρό κομμάτι της καρδιάς μου, ενώ ταυτόχρονα τόσες έδιναν τα θνητά ανδρείκελα που ποθούσα.
Εσύ με κοιτάς με την καρδιά στα μάτια. Περιμένεις τις λέξεις μου για να ορίσεις τα συναισθήματά σου. Εγώ χαίρομαι, αλλά το κομμάτι της καρδιάς μου δε δουλεύει.
Οι άνθρωποι λένε ότι έχω μεγάλη καρδιά, είμαι καλό παιδί. Ακόμα και αυτό το μικρό κομματάκι που κράτησα μέσα μου για να αναπνέω το βλέπουν μεγάλο. Φαντάσου, άνθρωπε, πόσο μικρότερη είναι η δική σου ολόκληρη καρδιά. Αναλογισου πόσο μεγάλη ήταν η δική μου, πριν τη σπάσω σε μικρά κομμάτια ώστε να αφήσω μια σφραγίδα μου, να μη με ξεχάσουν οι φίλοι, οι συγγενείς και τα βουνά.
Φαντάσου και εσύ, ξέρεις εσύ ποιος είσαι, εσύ που παρουσιάζεις το κουκούτσι σου για μεγαλοκαρδία, πόσο μικρός μου μοιάζεις τώρα. Αλλά δε φταις. Το μέτρο σύγκρισης που έχεις είναι το κουκούτσι. Υπάρχουν και μικρότερα, υπάρχουν και μεγαλύτερα. Αλλά ναι, σαφώς, στη σύγκριση που εκπληρώνει την ουσία σου και την ύπαρξή σου, τους νικας. Έχεις μεγαλύτερο κουκούτσι.
Εγώ τι έχω; Ένα άμορφο σχήμα που μετρα αντίστροφα για να πάρει ξανά πιο γνώριμη εμφάνιση, να μοιάζει περισσότερο με καρδιά.
Πρώτη ημέρα του καλοκαιριού - 70 μέρες μέχρι να νιώσω την καρδιά μου ξανά ολόκληρη.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου