Έπεα πτερόεντα

Μάρτιος 1+1+0+1+1+1+1

 Πάει ένας μήνας από τότε που μου έγραψες, ένας μήνας και κάτι μέρες.

''Μου έγραψες'', το γράφω και γελάω. Δεν είναι λόγια, τα γραπτά του ανέμου και του πάθους, όπως αρέσκεσαι να μου υπερτονίζεις. Ένα πάθος που δεν κατανοώ και επιλέγω να μην πιστεύω, καθώς ως γνήσιο τέκνο της λαγνείας μου, εγώ τα πάθη μου τα δοκιμάζω, για να ξέρω τι γεύση αφήνουν όταν φεύγουν.

Δοκίμασες τα νερά, με ξεπέταξες και με 2 κομπλιμέντα, μου ανέφερες και το πόσο δεν μπορείς να λειτουργήσεις και εξαφανίστηκες. Όλο αυτό το προκάλεσες, όταν επέλεξες να με δεις και έπειτα να με τσεκάρεις. ''Είναι ο μόνος τρόπος που μπορώ να σε προσεγγίσω'', μου είπες. ''Εμένα μου το υποβιβάζεις το πάθος μου έτσι'' ήθελα να πω αλλά δεν το είπα. 

Ποτέ δεν θα καταλάβω, ποτέ δεν κατάλαβα τη θέση σου. Πως μπορείς και συνυπάρχεις με ένα σωρό γυναίκες τόσα χρόνια, εκτός από εμένα; Τους δίνεις ό,τι έχεις και ό,τι μπορείς να αποκτήσεις για αν τους το δώσεις. Αφού είμαι η πιο δυνατή σου έξαψη, γιατί δεν το πραγματώνουμε; 

Είναι πιο απλό απ'όσο σκεφτόμαστε, πιο δυνατό απ'όσο παραδεχόμαστε.

 Όταν εγώ προσπάθησα να σε προσεγγίσω, πριν μήνες, μου σέρβιρες ένα κρύο άκυρο, όλο δικό μου, και χόρτασα. Χόρτασα τόσο καλά που έσκασα και φαί δεν θέλησα να ξαναδώ, μόνο πάθη και λάγνες στιγμές. Αυτές ήταν οι τροφές μου από τον Οκτώβριο μέχρι και τη στιγμή που σε ξαναείδα.

Όπως έχω συνηθίσει έκανα.  Σε απώθησα στα πιο απωθημένα του απωθημένου, γέμισα με νέες μπαταρίες τις σεξουαλικές μου ορμές και προχώρησα. Είναι συνήθεια, εσύ με προσεγγίζεις, μου λες τα δικά σου και μετά κενό. Στην ίδια πόλη, ξένοι.

Τελευταίες μέρες του Απριλίου/ Πρώτες μέρες του Μαίου 1+1+0+1+1+1+1

Και κάπου μεταξύ εξοχής, άδειας και οικογενειακής θαλπωρής, να και εσύ, στην οθόνη μου για ακόμη μια φορά. Υποδηλώνεις την παρουσία σου και εγώ χαμογελάω, με καυτά μάγουλα. Τίποτα το σπουδαίο, μια μικρή υπενθύμιση για να ξέρω ότι με σκέφτεσαι, για να βεβαιωθώ πως τρελή δεν είμαι.

Την επόμενη κι'ολας μέρα σε προσέγγισα, γιατί χρειάστηκα μια χάρη. Αν δεν σου έλεγε το αγαπημένο μου παιδί τι σε ήθελα, το μήνυμά μου θα είχε μείνει αναπάντητο. Δέχτηκες με χαρά να με βοηθήσεις και απόρησα. Οι σκέψεις μου σε στοίχειωσαν για αρκετές μέρες, ώσπου δεν ήρθες να με βοηθήσεις τελικά. Τα κατάφερα και μόνη μου, όπως κάνω πάντα, εγώ και το αγαπημένο μου παιδί.

Σήμερα

Κλείνουμε 1 χρόνο που μένουμε στην ίδια πόλη, σε περίπου 1 μήνα. Άλλος ένας χρόνος που η μοίρα με έφερε πιο κοντά σου και εσύ έτρεξες πιο μακριά. Και ναι, να καταλάβω αν δεν το θες, εσύ δηλώνεις διακαώς το αντίθετο και μπερδεύομαι κι άλλο. 

Η ζωή μας έθεσε σε μια συνθήκη που δεν θα καταφέρουμε να ανταποκριθούμε άλλο έτσι, κάποιος θα πληγωθεί πολύ άσχημα. Είναι λες και οι μοίρες μας κάνουν παρέα και γελάνε πίσω από την πλάτη μας. 

Ίσως και όλο αυτό να συμβαίνει για να σε πιέσει να λάβεις αποφάσεις. Ίσως όλο αυτό να προσπαθεί να με ξενερώσει με τις χρόνιες, αδικαιολόγητες και ασύδοτες αναβολές σου.

''Κάποια στιγμή θα συμβεί κάτι μεταξύ μας, δε παίζει'', είπες και δεν το κατάλαβα. Παρ'όλα αυτά τριγυρνάει στο μυαλό μου. Είναι λες και αποφασίζει άλλος για ' σένα και είσαι της ζωής σου της ίδιας θεατής. 

Για άλλη μια φορά σε νιώθω τόσο κοντά μου, τόσο έντονα, κι'όμως είσαι πραγματικότητες μακριά.

Έπεα πτερόεντα, 7 χρόνια τώρα.