Όταν η άλλοτε ''αγαπημένη'' εξαδέλφη μου, Ματίνα μου τόνιζε τη σημαία της κινησιολογίας για έναν άνδρα, εγώ έκανα το κορόιδο. Άθελά της , όμως, είχε δίκιο.
Δεν ήταν ιδανικά εύστροφη, ούτε διέπεται από την χαρακτηριστική καλλιτεχνικότητα και φανταστή ιδιαιτερότητα της οικογενείας μας . Ίσως έφταιγε η καταγωγή του πατέρα της, αλλά πέρα από την τραγουδιστική δεξιότητα δεν είχε να ''πουλήσει'' κάτι άλλο στο κοινό της.
Για εκείνη, όπως και για την αντικειμενική αλήθεια, ήταν υπερβολικά όμορφη και αυτό έφτανε. Δεν είχε κανένα άσχημο ή άμορφο χαρακτηριστικό πάνω της. Όμως ήταν ψυχρή.
Το βλέμμα της ήταν κενό και μεγαλώνοντας εξελίχθηκε σε πολύ άψυχο και απαξιωτικό. Είχε γεννηθεί με τεράστια αυτοπεποίθηση, βασισμένη πάντα στο όμορφο πρόσωπό της.
Κάπου στα 19 της καρφώθηκε η ιδέα πως έχει το πιο ζηλευτό σώμα στην Ελλάδα. Επειδή είχα κουραστεί να τονίζω το προφανές, με παράτησε με τα δαιμόνιά μου. Ήταν τότε, που ''πέθανα'' εσωτερικά και αναγεννήθηκα ως Κίρκη. Δεν μπορούσα να απαιτήσω να με καταλάβει και κάπως έτσι χαθήκαμε...
Για εκείνη, τα τελευταία χρόνια , δεν είχε τίποτα άλλο σημασία πέρα από τον Μάνθο. Αυτός ήταν καμιά δεκαετία μεγαλύτερός μας , ψηλός, δυνατός και μελαχρινός. Της έριχνε που και που μια ματιά, αλλά μέχρι εκεί. Όταν αποφάσισε πως αυτός θα είναι Ο ΈΝΑΣ, ήμασταν μόλις 17. Τον συναντούσαμε κάθε χρόνο, στο ευτυχισμένο μας μέρος, αλλά μέναμε πολύ μακριά.
-''Τι σου αρέσει πιο πολύ σε εκείνον?''
- ''Τα μάτια του, το βλέμμα του το αντρίκιο και τα χέρια του. Αχ αυτά τα χέρια του...Και τα πόδια του...''
Χωρίς να το ξέρει τότε, είπε κάτι πολύ σοφό και πρωτόγονο. Ήταν βιολογικό κάλεσμα, γενετήσια επιλογή.
- ''Δεν γίνεται να είστε μαζί. Είναι αδύνατο. Είσαι πολύ μικρή και είναι ολόκληρος άντρας. Μένει και εργάζεται, σε σταθερή δουλειά, 100 τραγούδια μακριά σου. Είσαι άνεργη και άφραγκη...
- ''Αμάν ρε Κίρκη, όλο προβλήματα είσαι! Δεν σε αντέχω ώρες-ώρες! ΤΟΝ ΘΕΛΩ, ΘΑ ΤΟΝ ΠΑΡΩ και θα δεις μετά!
-'' Νομίζεις ότι τα λέω για κακό? Εδω καλά-καλά ένα φιλί δεν δώσατε!''
Αυτός ήταν ο καθημερινός μας διάλογος. Από ένα σημείο και μετά κατάλαβα πως αυτός ο άνθρωπος ήταν πολύ λογικός και τακτοποιημένος για να ρισκάρει για μια ανώριμη νεαρότερη κοπέλα. Μέχρι που πέρασαν τα καλοκαίρια και μου απέδειξε πως ''ήταν γραφτό'' να είναι μαζί. Τρία χρόνια μετά, πολλές συντάξεις και κλάματα αργότερα, έγιναν ζευγάρι. Εμείς δεν ήμασταν πια αγαπημένες, ούτε να με κοιτάξει δεν ήθελε. Εκείνος, όπως αποδείχθηκε, ήταν απλά πολύ αμυντικός μαζί της, όμως τα τείχη έπεσαν.
Είναι μαζί και ερωτευμένοι. Τους χωρίζουν πολλά χιλιόμετρα, όμως κάνουν τα πάντα για να βρεθούν. Έρχονται στο ευτυχισμένο μας μέρος μαζί και δεν κρύβουν το πάθος τους. Εκείνη βέβαια έχει πολύ απαξιωτικό ύφος ακόμα. Ίσως με τον γάμο τους να σβήσει . Εκείνος είναι πιο ευτυχισμένος από ποτέ.
Δεν την κατάλαβα ποτέ. Δεν θα την καταλάβω ποτέ. Όμως ένιωσα για λίγο, όπως εκείνη, αυτή την αυθόρμητη αλυσιδωτή αντίδραση, απο τον εγκέφαλο μέχρι τα πόδια μου και πίσω στην καρδιά μου. Τα χέρια του Μάνθου την αγκαλιάζουν τρυφερά και της χαρίζουν το είναι του, ενώ εγώ λαχταρώ ακόμα τα χέρια του θνητού που έχουν χαθεί 10 τραγούδια μακριά, ανάμεσα σε ''νεφελώματα''.
Δεν ήταν ιδανικά εύστροφη, ούτε διέπεται από την χαρακτηριστική καλλιτεχνικότητα και φανταστή ιδιαιτερότητα της οικογενείας μας . Ίσως έφταιγε η καταγωγή του πατέρα της, αλλά πέρα από την τραγουδιστική δεξιότητα δεν είχε να ''πουλήσει'' κάτι άλλο στο κοινό της.
Για εκείνη, όπως και για την αντικειμενική αλήθεια, ήταν υπερβολικά όμορφη και αυτό έφτανε. Δεν είχε κανένα άσχημο ή άμορφο χαρακτηριστικό πάνω της. Όμως ήταν ψυχρή.
Το βλέμμα της ήταν κενό και μεγαλώνοντας εξελίχθηκε σε πολύ άψυχο και απαξιωτικό. Είχε γεννηθεί με τεράστια αυτοπεποίθηση, βασισμένη πάντα στο όμορφο πρόσωπό της.
Κάπου στα 19 της καρφώθηκε η ιδέα πως έχει το πιο ζηλευτό σώμα στην Ελλάδα. Επειδή είχα κουραστεί να τονίζω το προφανές, με παράτησε με τα δαιμόνιά μου. Ήταν τότε, που ''πέθανα'' εσωτερικά και αναγεννήθηκα ως Κίρκη. Δεν μπορούσα να απαιτήσω να με καταλάβει και κάπως έτσι χαθήκαμε...
Για εκείνη, τα τελευταία χρόνια , δεν είχε τίποτα άλλο σημασία πέρα από τον Μάνθο. Αυτός ήταν καμιά δεκαετία μεγαλύτερός μας , ψηλός, δυνατός και μελαχρινός. Της έριχνε που και που μια ματιά, αλλά μέχρι εκεί. Όταν αποφάσισε πως αυτός θα είναι Ο ΈΝΑΣ, ήμασταν μόλις 17. Τον συναντούσαμε κάθε χρόνο, στο ευτυχισμένο μας μέρος, αλλά μέναμε πολύ μακριά.
-''Τι σου αρέσει πιο πολύ σε εκείνον?''
- ''Τα μάτια του, το βλέμμα του το αντρίκιο και τα χέρια του. Αχ αυτά τα χέρια του...Και τα πόδια του...''
Χωρίς να το ξέρει τότε, είπε κάτι πολύ σοφό και πρωτόγονο. Ήταν βιολογικό κάλεσμα, γενετήσια επιλογή.
- ''Δεν γίνεται να είστε μαζί. Είναι αδύνατο. Είσαι πολύ μικρή και είναι ολόκληρος άντρας. Μένει και εργάζεται, σε σταθερή δουλειά, 100 τραγούδια μακριά σου. Είσαι άνεργη και άφραγκη...
- ''Αμάν ρε Κίρκη, όλο προβλήματα είσαι! Δεν σε αντέχω ώρες-ώρες! ΤΟΝ ΘΕΛΩ, ΘΑ ΤΟΝ ΠΑΡΩ και θα δεις μετά!
-'' Νομίζεις ότι τα λέω για κακό? Εδω καλά-καλά ένα φιλί δεν δώσατε!''
Αυτός ήταν ο καθημερινός μας διάλογος. Από ένα σημείο και μετά κατάλαβα πως αυτός ο άνθρωπος ήταν πολύ λογικός και τακτοποιημένος για να ρισκάρει για μια ανώριμη νεαρότερη κοπέλα. Μέχρι που πέρασαν τα καλοκαίρια και μου απέδειξε πως ''ήταν γραφτό'' να είναι μαζί. Τρία χρόνια μετά, πολλές συντάξεις και κλάματα αργότερα, έγιναν ζευγάρι. Εμείς δεν ήμασταν πια αγαπημένες, ούτε να με κοιτάξει δεν ήθελε. Εκείνος, όπως αποδείχθηκε, ήταν απλά πολύ αμυντικός μαζί της, όμως τα τείχη έπεσαν.
Είναι μαζί και ερωτευμένοι. Τους χωρίζουν πολλά χιλιόμετρα, όμως κάνουν τα πάντα για να βρεθούν. Έρχονται στο ευτυχισμένο μας μέρος μαζί και δεν κρύβουν το πάθος τους. Εκείνη βέβαια έχει πολύ απαξιωτικό ύφος ακόμα. Ίσως με τον γάμο τους να σβήσει . Εκείνος είναι πιο ευτυχισμένος από ποτέ.
Δεν την κατάλαβα ποτέ. Δεν θα την καταλάβω ποτέ. Όμως ένιωσα για λίγο, όπως εκείνη, αυτή την αυθόρμητη αλυσιδωτή αντίδραση, απο τον εγκέφαλο μέχρι τα πόδια μου και πίσω στην καρδιά μου. Τα χέρια του Μάνθου την αγκαλιάζουν τρυφερά και της χαρίζουν το είναι του, ενώ εγώ λαχταρώ ακόμα τα χέρια του θνητού που έχουν χαθεί 10 τραγούδια μακριά, ανάμεσα σε ''νεφελώματα''.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου