12.8.19
Χωριό. Νύχτα, αστέρια, αεράκι, τριζόνια, λύπη. Θλίψη.
Παλινδρόμηση σε fast-forward. Νεύρα και θλίψη. Δάκρυα.
Ένα πρόσωπο τόσο όμορφο και συνάμα τόσο βρώμικο. Πόθος και αγανάκτηση σε ένα σώμα. Μακάρι να πάθαινες κακό χωρίς εμένα αλλά εσύ γίνεσαι άτρωτος, χτίζεις το πολύτιμο εγώ σου και πατώντας πάνω στην προσοχή μου μας χαιρετάς με ύφος.
Εγώ τι είμαι; όχι για σένα, ξέρω, βούτυρο στο ψωμί της βαρεμάρας και της ανεραστίασης της κεφαλούπολης.
Τι είμαι γενικά; άνθρωπος τρελός και ερωτευμένος ; όχι μαζί σου, με αυτόν που θα ήθελα να είσαι ή με αυτό που θα ήθελα να γίνεις μαζί μου.
Χάρηκα για τον χωρισμό σου. Όχι γιατί θα με κοιτάξεις από μακριά και θα μου στείλεις δύο γενικουρες, αλλά γιατί σε βγάζει από τη μιζέρια σου-ισως- και σιγά σιγά. Τι μπερδεμένο μυαλό, τι κατεστραμμένη ψυχή που έχεις. Τόσο παρτάκιας, αχάριστος αλλά και κρίμα συνάμα.
Ίσως φταίει η κακή ανατροφή, η συνήθεια μου στην τοξικότητα... Μα θα σε σκεφτώ και λιγο.
Θα σε σιχτιρίσω για να το πιστέψω, θα την πω την κακία μου. Όταν αναφέρω τη λέξη γαμιόλης-μα τι αγαπημένη-σκέφτομαι εσένα γιατί είσαι τεράστιος γαμιόλης.
Και το αστείο είναι πως όλα αυτά είναι φυσιολογικά για σένα και φυσικά. Γαμάω και δε ρωτάω. Τα κοριτσάκια δεν θα πάθουν κάτι. Αχ Ελληνάρα μου αξέχαστε, βουνίσιε!
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου