Εμένα δεν θα μου χαμογελάς πούστικα. Δήθεν ΚΑΙ τάχα μου, πως είπατε, δεν κατάλαβα, όλα μια χαρά. Πόσο φθηνός και κλισέ μπορεί να γίνει ένας θνητός άνδρας για να ''ανάψει'' τα αίματα, ήθελα να'ξερα!
Από τη μια σε κατάλαβα και γελάω και από την άλλη τσιμπάω χειρότερα και από κουνούπι που μυρίζει αίμα τον Αύγουστο. Καλά λένε πως η καθημερινότητα των θνητών σε χαζεύει...
Και ο πιο καλός από όλους τους σκάρτους της γης, του φυσικού και του μεταφυσικού, μπορεί να μεταμορφωθεί στον πιο ενοχλητικό καριόλη, με ύφος Βασιλάκη Καΐλα και μυαλό κυρά-Νίτσας, με διχτάκι στα μαλλιά.
Στην Κίρκη σου ρε βρήκες να κάνεις καμούτες; Το διάλεξες και το πήρες, τη δροσιά του να'χεις! Ρε Είδωλο, την παλεύεις καθόλου; Θα φταίω εγώ μετά να σε λούσω με τον πάγο που μου κόβεις το τελευταίο διάστημα; ''Στο βρακί να σου μπει κομμάτι γυαλί και απ'το αίμα που θα τρέξει να καθρεφτιστεί η φάτσα μου.''
Και έχουμε και το Φάντασμα, που μας θυμήθηκε πολύ νωρίς και είπε να βγει από την κατάψυξη, σε γρήγορη απόψυξη με ζεστό νερό και μετά να ξαναζεσταθεί. Έχεις φάει παστίτσιο κατάψυξης καλή μου γυναίκα; Ναι, το έφαγα και μου άρεσε κι'όλας.
Αυτό το διάστημα το παίζω πολύ αναποφάσιστη, μοιραία και αλήτισσα, δεν είχα κάτι καλύτερο να κάνω. Οπότε και τον αρακά θα τον φάω, αρκεί να καίει. Να καίει, να ζεματάει, αυτό έχει σημασία. Παστίτσιο κατάψυξης θα φάω όταν ψωμολυσσάξω.
Ο Αδάμ που να γυρίζει; Δεν τον έχει δει κανείς. Περνάω τη φάση του ''δεν με ενδιαφέρει μια, τον ξεχνάω, βαρέθηκα, έχω άλλα προβλήματα'' και άλλα τέτοια κουλά. Στην πραγματικότητα, πρεσβεύω τη φωνή της λογικής μου, που ρίζωσε μέσα μου με μια χάρη επιφοίτησης, όσο η καθημερινότητα μου ρίχνει κλωτσιά στο μουνί και ψελλίζω και ευχαριστώ.
Στο σημείο αυτό να ευχηθώ στον Είδωλο να μη βρίσκει καμία ησυχία, να με ψάχνει παντού και να με συνδέει με γελοιότητες που θα συναντάει κάθε μέρα, ώστε να καταλάβει τι μου έκανε και να αναμετρηθούμε. Στο αγαπητό Φάντασμα, εύχομαι ψυχραιμία και τίποτα άλλο. Σε μένα, όσο οι άλλοι εύχονται υπομονή, εγώ μου αντεύχομαι πάθος. Αυτά τα λίγα. Τα φιλιά μου.
Από τη μια σε κατάλαβα και γελάω και από την άλλη τσιμπάω χειρότερα και από κουνούπι που μυρίζει αίμα τον Αύγουστο. Καλά λένε πως η καθημερινότητα των θνητών σε χαζεύει...
Και ο πιο καλός από όλους τους σκάρτους της γης, του φυσικού και του μεταφυσικού, μπορεί να μεταμορφωθεί στον πιο ενοχλητικό καριόλη, με ύφος Βασιλάκη Καΐλα και μυαλό κυρά-Νίτσας, με διχτάκι στα μαλλιά.
Στην Κίρκη σου ρε βρήκες να κάνεις καμούτες; Το διάλεξες και το πήρες, τη δροσιά του να'χεις! Ρε Είδωλο, την παλεύεις καθόλου; Θα φταίω εγώ μετά να σε λούσω με τον πάγο που μου κόβεις το τελευταίο διάστημα; ''Στο βρακί να σου μπει κομμάτι γυαλί και απ'το αίμα που θα τρέξει να καθρεφτιστεί η φάτσα μου.''
Και έχουμε και το Φάντασμα, που μας θυμήθηκε πολύ νωρίς και είπε να βγει από την κατάψυξη, σε γρήγορη απόψυξη με ζεστό νερό και μετά να ξαναζεσταθεί. Έχεις φάει παστίτσιο κατάψυξης καλή μου γυναίκα; Ναι, το έφαγα και μου άρεσε κι'όλας.
Αυτό το διάστημα το παίζω πολύ αναποφάσιστη, μοιραία και αλήτισσα, δεν είχα κάτι καλύτερο να κάνω. Οπότε και τον αρακά θα τον φάω, αρκεί να καίει. Να καίει, να ζεματάει, αυτό έχει σημασία. Παστίτσιο κατάψυξης θα φάω όταν ψωμολυσσάξω.
Ο Αδάμ που να γυρίζει; Δεν τον έχει δει κανείς. Περνάω τη φάση του ''δεν με ενδιαφέρει μια, τον ξεχνάω, βαρέθηκα, έχω άλλα προβλήματα'' και άλλα τέτοια κουλά. Στην πραγματικότητα, πρεσβεύω τη φωνή της λογικής μου, που ρίζωσε μέσα μου με μια χάρη επιφοίτησης, όσο η καθημερινότητα μου ρίχνει κλωτσιά στο μουνί και ψελλίζω και ευχαριστώ.
Στο σημείο αυτό να ευχηθώ στον Είδωλο να μη βρίσκει καμία ησυχία, να με ψάχνει παντού και να με συνδέει με γελοιότητες που θα συναντάει κάθε μέρα, ώστε να καταλάβει τι μου έκανε και να αναμετρηθούμε. Στο αγαπητό Φάντασμα, εύχομαι ψυχραιμία και τίποτα άλλο. Σε μένα, όσο οι άλλοι εύχονται υπομονή, εγώ μου αντεύχομαι πάθος. Αυτά τα λίγα. Τα φιλιά μου.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου