Όταν ο μικρός Δρυίδης μου ξερίζωσε την καρδιά, το μυαλό μου δεν σταμάτησε να ανατρέχει, κάθε λίγο στην καρδιά της Διδούς. «Είμαι χαμένη υπόθεση, Κίρκη. Πληγώνω αυτούς που αγαπώ περισσότερο. Τη Διδώ την ξέρω από τότε που υπάρχω. Σε μια δύσκολη στιγμή, την έκανα δική μου και το μετάνιωσα την ίδια ώρα. Νιώθω αισχρά για αυτό που έκανα, και τώρα πληγώνω εσένα...».
Δεν θα τα ξεχάσω ποτέ τα λόγια του. Μ 'έκαναν να αμφιβάλλω για τη νοητική μου κατάσταση και την ψυχολογική μου σταθερότητα. Δεν θα τονίσω πόσο πολύ με πλήγωσε και πόσο πρέπει να μάθω να ζω με αυτό, δεν θέλω να παλινδρομώ ξανά και ξανά. Εξάλλου είναι μια λούπα που θα υποστώ για καιρό. Θα σταθώ στη Διδώ.
Είναι μια κοπέλα, που μοιάζει με αερικό. Όχι τόσο για την ομορφιά της, όσο για την κορμοστασιά και την ευγενική της παρουσία. Είχα παρατηρήσει πως συχνά με κοίταζε, χωρίς να με ξέρει, εξαιτίας της συναναστροφής μου με τον Δρυίδη. Τότε δεν είχα καταλάβει το γιατί, αλλά δεν με ένοιαζε κιόλας. Ήμουν ερωτευμένη με το τίποτα.
Μια μέρα, μου τη σύστησε. «Είμαστε φίλοι από πάντα, είναι οικογενειακή μας παράδοση», μου είπε και εγώ χαμογέλασα. Την είχα ήδη κατασυμπαθήσει και δεν φανταζόμουν με τίποτα τι μπορεί να μεσολάβησε. Όταν αποφάσισα να του εξομολογηθώ τα συναισθήματά μου, καθώς με έπνιγαν και είχα χάσει τον ύπνο μου, δεν περίμενα με τίποτα αυτά που ακολούθησαν. Σε εκείνο το λογύδριο που μου εξηγούσε πόσο είχα παρεξηγήσει την κατάσταση, αμφισβητώντας την αντιληπτική μου ικανότητα και την ενσυναίσθηση που με χαρακτηρίζει από βρέφος, κάπου εκεί έσκασε και η βόμβα: Μου διηγήθηκε την ιστορία με τη Διδώ, τη νύχτα που πέρασαν μαζί, το πόσο δυσλειτουργικός είναι σωματικά και συναισθηματικά, απλά και μόνο για να μου τονίσει το πολυφορεμένο ''δεν φταις εσύ, εγώ φταίω''.
Άντε κακογαμήσου ρε, σκέφτηκα. Για εκείνο το πλάσμα που λάτρευα σαν θεό. Όχι γιατί τον μισούσα που δεν με αγαπούσε, αλλά γιατί ήξερα πως νιώθει τα ίδια, με διαφορετική συχνότητα και ο εγκέφαλός του είναι τόσο διαβρωμένος που δεν θα το ζήσουμε ποτέ, εξαιτίας του.
'Ωρες ώρες θυμώνω τόσο, που θέλω να τον βλάψω. Κάτι με καίει, κάτι που δεν ελέγχω. Θυμός, οργή, ένα σφίξιμο στο στήθος και ένα συνοφρύωμα. Εύχομαι να μην καταφέρει να ολοκληρώσει ξανά με καμία, να σκέφτεται το πρόσωπό μου κάθε φορά που προσπαθεί να προχωρήσει με γυναίκα και λίγο πριν την κορύφωση να αποδυναμώνεται. Εγωιστικά, απερίσκεπτα, ακατάπαυστα, έτσι σκέφτομαι όλα τα ερωτικά δεινά που θέλω να πάθει. Αφού δεν μπορείς μαζί μου να μην μπορείς με καμία. Θυμώνω ακόμα στη σκέψη όσων πέρασαν, όμως, όλως περιέργως, περισσότερο θυμώνω για αυτό που έκανε στην κοπέλα.
Η ζωή τα φέρνει παράξενα. Έχω ξεμείνει στην ίδια περιοχή μαζί τους, τους συναναστρέφομαι μια φορά την εβδομάδα. Οι φίλοι του είναι οι φίλοι μου πια. Εκείνος κρύφτηκε, όπως κάνει πάντα και εγώ είμαι με μια παρέα από περιπλανώμενα παιδιά, τα οποία έχω εκτιμήσει πολύ. Η Διώνη είναι η αγαπημένη μου. Είναι γυναίκα, είναι γλυκιά, μοιραζόμαστε κοινά συναισθήματα.
Με κοίταξε στα μάτια και σχεδόν μου το είπε. Μιλούσε για έναν φίλο της καρδιακό, με αγάπη και στοργή και μεσ' τη σύγκριση, σχεδόν μου τ' ομολόγησε. Χαμογέλασα και πόνεσα την ίδια στιγμή. Την έχω παρατηρήσει πως τον κοιτάει. Το ξέρω αυτό το βλέμμα. Είναι ζεστό, φοβισμένο και χαζεμένο από το δέος που αντικρίζει. Πονάω για μένα και για 'κείνη ταυτόχρονα. Τί μας έφερε σε αυτή την κατάσταση φίλη μου; Τί είναι αυτό που μας έχει δέσμιες, παραμελημένες και μουδιασμένες; Με μάτια στεγνά πια, χαμόγελα αυτόματα και πόδια λυγισμένα. Για μένα δεν φοβάμαι, είμαι σκληρή, για σένα πονάω και ας μη σε ξέρω τόσο καλά φίλη μου.
Τον αγαπάω, εννοείται πως τον αγαπάω, δεν θα αλλάξει αυτό. Είναι παρανοϊκό να περιμένω ή να ελπίζω. Είναι ο τύπος που ξαφνικά, μετά από ένα μικρό χρονικό διάστημα, θα σκάσει με νέα αγαπητικιά και θα του έχουν περάσει όλα. Ούτε ελπίζω, ούτε περιμένω. Τιθασεύω το μέσα μου, που θέλει να τον βλάψει απεγνωσμένα. Τον αγαπάω και τον σιχαίνομαι την ίδια στιγμή. Τον αγαπάω ως οντότητα, αγνά και τον σιχαίνομαι ως άντρα.
Συνηθισμένα τα βουνά στα χιόνια, λέω. Οι μάγισσες γεννήθηκαν με πολλές ευλογίες, ώστε να έχουν δυνάμεις που θα μοιράζουν απλόχερα ανακούφιση και κάθε λογής βοήθεια, αλλά με μια μόνο κατάρα: να μην αγαπηθούν ποτέ από εραστή.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου