Είναι αστείο που δεν σου έχω μιλήσει ακόμα για τον κύριο Άλφα. Και περίεργο και άξιο προσωπικής ενδοσκόπησης.
Ήταν Ιούλιος του '20, έμενα με τη μικρή Μάνα, είχα παραιτηθεί από ένα κολαστήριο κινητής τηλεφωνίας και έπινα κρασί πολύ. Κάθε μέρα. Άφηνα το ωραίο μου σπήλαιο με το κλιματιστικό και έβγαινα για χάζι, νάζι και αλκοόλ.
Μια έναστρη και αδικαιολόγητα καυτή νύχτα, η μικρή Μάνα μάλωσε με τον σύζυγό της και έτσι, έπειτα από πολύ (ΠΟΛΥ) καιρό, τα ήπιαμε μόνες, σ'ένα ειδυλλιακό κουτούκι της γειτονιάς.
Εκεί, δούλευε ένα πολύ όμορφος αλλά εγωπαθής πολυλογάς (όπως αποδείχθηκε λίγες μέρες μετά), ο-ας τον πούμε- Δαρείος.
-«Φέρνε Δαρείε, μυξομάντηλα και κρασιά για τις 25άρες γκόμενες στο 5!». Έτσι φαντάζομαι του είπε η αφεντικίνα του, δεν θυμάμαι καθώς το αλκοόλ τα έκανε όλα πιο άμεσα. 2 πλερώναμε, 5 πίναμε. Η βραδιά κυλούσε στα κυβικά μου, η φίλη απαρηγόρητη όμως, οπότε έκανα το ανάλογο σαπόρτο. Κάποια στιγμή ήρθε ένας άκυρος, ψηλός, φαλακρός, επίδοξος επιβήτωρ στο τραπέζι, ίσως να είχε το ραντάρ των δακρύων.
Το βλέμμα το δικό μου πάγωσε και ένιωσα στην κυριολεξία να πετάω σπίθες από τα ματόκλαδα, όταν πέρασε από το δρομάκι ένας πολύ γνωστός καλλιτέχνης των χαχανητών, με το επιτελείο του. Είχα κεντράρει σε έναν πολύ μελαχρινό, ημίψηλο, με μαλλιά μακριά και ένα κόσμημα στη μύτη. Δεν θυμάμαι τι φορούσε, δεν είχε και σημασία για τη συνέχεια
Κάτι τέτοιες στιγμές, η ανθρώπινη υπόσταση παίρνει τη μορφή του ''κακού'' και σέξι χαρακτήρα σειράς ή ταινίας. Σαν να παίζει μια πολύ badass μουσική και η ψυχή και το κορμί να πλημμυρίζουν από μια σκοτεινή ευχαρίστηση. Ή έστω, έτσι το βλέπω εγώ...
Δεν σταμάτησα να τον κυριεύω με το βλέμμα. Έκανε το ίδιο. Ήταν δεν ήταν, γύρω στα 30-31. Η πιο κατάλληλη ηλικία, σκέφτηκα. Όσο περνούσε η ώρα, το παιχνίδι της επικράτησης συνεχιζόταν. Ας είναι, θα με κοιτάξει και θα φύγει, λέω. Όπως όλα τα φυντάνια που με έχουν συναναστραφεί, μαζί με τον τύπο που κάποτε έλεγα Ήλιο.
Να σου όμως που η παρέα του φεύγει και εκείνος μένει. Μας πλησιάζει, κερνάει μια γύρα, κάθεται δίπλα μου και ξεκινάει να με κυριεύει με λόγια. Και εγώ το ίδιο. Όσο κυλούσε η βραδιά, γελούσαμε, κοιταζόμασταν, αγγιζόμασταν και φιλιόμασταν περιπαθώς. Μια δίψα για τη σάρκα μας διαπέρασε μαζί. Φύγαμε από το μέρος, μπλέξαμε τα μαλλιά και τις άγρια διψασμένες σάρκες μας, σε μια πολύ ''κόκκινη'' κατάσταση. Δε σκέφτηκα πως ίσως αυτό που πάω να κάνω αποβεί μοιραίο, δεν ήξερα τότε πως δεν ''δένεις'' τον άλλον με το αίμα σου.
Δεν μπορούσα να σκεφτώ, απλά υπάκουσα τη δίψα. Χείλη, δαγκωνιές και ένωση. Το ξημέρωμα μας βρήκε κατάκοπους και ήρεμους πια. Έφυγε μετά από λίγες ώρες.
Ο κύριος Άλφα είναι μια δεκαετία (και κάτι ψιλά) μεγαλύτερος, κράτησε μια πνευματικά σεξουαλική σχέση μαζί μου και τελικά, ένα χρόνο μετά, βρεθήκαμε να ζούμε πολύ έντονα μια νύχτα πάθους στη μεγάλη πόλη.
Έχω εθιστεί στον τρόπο που μου κάνει ό,τι μου κάνει. Ξεμυαλίστηκα σεξουαλικά. Δεν το περίμενα ότι θα το ξανακάναμε. Πέρασε ένας μήνας που βρεθήκαμε, που είμαι στην πόλη, και δεν επικοινώνησε. Ίσως έχει κάποια γυναίκα στη ζωή του. Δεν με νοιάζει. Απλά διψάω να μπει στον σαρκικό μου κόσμο, ξανά και ξανά, και ξανά...
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου