Πρώτος Αύγουστος που δεν μου έλειπες εσύ.
Με κατάπιε ένας χωρισμός και δεν πρόλαβα ούτε να σε φέρω στη θύμηση.
Δύο σκόρπιες αναφορές με τα κορίτσια και έως εκεί.
Αναρωτιέμαι αν έχασα τον καιρό μου σε αυτή τη σχέση (βλέπε Ιανό).
Στην μεγάλη πόλη μαζεύω τα κομμάτια μου και με ξαναβρίσκω.
Μου έλειψε να μιζεριάζω για σένα και να ταλαζινομαι στη μεγάλη απορία:
Γιατί δεν πλαγιασαμε ποτέ ούτε στα αστεία;
Καμιά φορά σε σκέφτομαι και το πρώτο πράγμα που έχω εικόνα είναι τα αλεπουδίσια μάτια σου, με την αχνή υπογραφή που έβαλε η φύση από πάνω τους και ένα χρώμα τόσο διφορούμενο όσο ο χαρακτήρας σου.
Είσαι καταστροφικό δίπολο για όλες μας και για σένα μαζί.
Αναρωτιέμαι, επίσης, πώς ένιωσες όταν έμαθες για τον μικρούλη μου και την Αλκυόνη «σου», που τώρα πια είναι «μας». Και ξέρεις, πάει πολύ πίσω αυτή η ιδιάζουσα συμπαντική σύνδεση, στους προπάτορές μας. Αστείο μου φάνηκε και ταυτόχρονα ανακουφιστικό. Ίσως κλείνουμε έναν ατέρμονο κύκλο προπατερικής ασυνεννοησίας και ασυγχρονίας.
Η σκέψη σου με κρατούσε λυπητερά προσγειωμένη.
Ο Ιανός τα ανατάραξε όλα και τώρα βρίσκω τον μελλοντικό εαυτό μου να πλανάται στην ελπίδα κάποιας πιο μετουσιωμένης αγάπης.
Σου άξιζε έστω και ένα πιθανό μικρό τσίμπημα στο στήθος, ύστερα από τη θέα του Ιανού που με κρατούσε αγκαλιά και με φιλούσε, τότε. και ξέρεις, έγινε εντελώς αυθόρμητα αυτό. Δεν ήξερα ότι θα σε βρούμε. Και εννοείται δε μιλήσαμε.
Αυτό το βλέμμα σου το θυμωμένο με καθήλωνε απίστευτα, από τα μικράτα μου.
Αλήθεια, θυμώνεις μαζί μου ή μαζί σου;
Ευτυχώς που όσες φορές σε ακούμπησα, ήταν εντελώς διεκπεραιωτικές, καθότι με έμαθες να υψώνω τείχη.
Μη με ξεχάσεις, είσαι η θλίψη που χρειάζομαι για να συνεχίσω να κάνω αυτό που αγαπώ.
Πρώτος Αύγουστος που έκλαψα για άλλον και όχι για σένα.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου